ننوشتن هم زبانی برای خود دارد
امروز تصمیم دارم چیزی ننویسم. دفترم را باز میکنم تا مطمئن شوم هیچ جملهای نمینویسم. مدادم هم موافق است. چند دقیقه کنار دفترم نشستم. بعد مدادم بیاجازه یک «الف» نوشت. من پاکش کردم. یکی دیگر نوشت. باز پاکش کردم. سومی که نوشت؛ اجازه دادم راه خود را برود. دیدم شبیه پرندهای شد که از قفس پریده. وانمود کردم چیزی ندیدم. اما پرنده روی حاشیه دفترم نشست، به کلماتی که خوابیده بودند نوک زد. کلمات بیدار شدند. خواستم دفترم را ببندم اما دیدم یکی از واژهها بند کفشش را میبندد انگار قصد دویدن داشت. یکی دیگر از پنجره دفترم، بیرون را نگاه میکند. دیگری اصرار داشت جمله شود.
گفتم: امروز قرار نیست چیزی بنویسم.
گفتند: ما هم قرار نبود نوشته شویم.
ادامه دادم: خیلی از اتفاقهای مهم زندگی من قرار نبود رخ بدهد. خیلی از مسیرهای مهم زندگی من از قبل تعیین نشده بود.
قرار نبود کتاب بخوانم، قرار نبود روزی دست به قلم شوم. تصمیمم این بود که آرایشگر موفقی بشوم. اما الان میبینم بیش از یک دهه است دارم مینویسم.
انگار آدم همیشه با قرارهایش زندگی نمیکند. گاهی یک «الف» از دستش درمیرود بعد میشود یک جمله، بعد یک سطر، و بعد چندین صفحه. و بعد یک روز برمیگردد میبیند همان چند خطی که قرار نبود نوشته شود، سالهاست دارد خودش را مینویسد.
https://www.razienadimi.ir/2432/fekr-kardan-be-neveshtan/