خانوم
شما مقدس هستید.هرچیزی که مرا و افکارم را بپذیرد مقدس است. به یاد دارید؟
من پیش شما از مادر گفتم و عشقی که تجربه نکرد و در نطفه خفه شد.
از غوز هایم و طوفانی بودنِ هوا.
از کارهایی که میخواستم در تابستان بعد از سال نو انجام دهم.
از اینکه -او- همیشه در نقاشی هایش آب میکشید چون آب امید است و آدمهای نقاشی اش را بی امید رها نمیگذاشت.
نوشتم که -او- باور داشت آدمهای در نقاشی هایش اگرچه ساکت اند اما حرف های زیادی برای گفتن دارند.
از خود پیش شما یادگاری گذاشتم، عکسی در گوشه اتاق خوابِ خانه خانم مشهدی، وقتی که هنوز رخت خواب ها پشت به پنجره و شلوار خال خالی ام که پرستو دوخته بود به تن داشتم، تابلوی مس کوبی شده ام را از روی دیوار برنداشته بودم و کلافه، به گوشه ی اتاق خوابی که کوچکتر بود پناه برده بودم.
حالم بد بود و نوشتم تا فراموش نکنم، من هنوز توانایی نفس کشیدن دارم، خورشید هنوز میتابد و خانهمان پشت بام دارد.
نوشتم که میخواهم از اهالی ادبیات باشم و سلاحم قلم. که میخواستم بخوانم اما چیزی پیدا نکردم پس نوشتم تا یکی شوم در کنار بقیه و خودم را بخوانم.
نوشتم مثل مترسکی هستم در بیشه زاری، که زنده است به لطف باد و به برکت باران، اما سخن نمیتواند بگوید.
و نوشتم که با شما تعارف ندارم اما بازهم خیلی چیزها را نمیگویم.
نوشتم، نوشتم، نوشتم تا پر شوم و بعد خالی. شاید که پخته شوم.
و رفتید. همه چیز رفت، پاک شد و دیگر برنگشت، تراژدی غمگینی برای بی دست و پا بودنِ حواسِ پرتِ بی زبان ما. شاید تمام شد تا من، منِ دیگری شوم. و دوباره شروع کنم.خودم را و قلمم را. شاید، که میداند؟
ستایشانصاری(سینالف)
پن: تابستان امسال کانالی که دل نوشته هایم را درآن مینوشتم ناخودآگاه پاک شد و این گوشه ای از چیزهایی بود که آنجا نوشته شده بودند
پن ۲: مخاطب من در اکثر نوشته هایم -خانومِ با- هست. ایشون همیشه پذیرای من بوده. ایشون به قولی خود من هستن.
|برایشفافسازی|