سلام خانوم، از نیمه شب گذشته و قول های هر روزم مثل بدیهی بودنِ گذشتن ساعت از ۱۲شب، از روی جویبارِ اقدام میگذرند. اسمش را بگذاریم سهل انگاری یا بیماری ADHD یا هردو، فرقی نمیکند. درمان همیشه در کوزه بوده و من،بیمار، گِرد جهان میگشتم. یا دست کم میخواستم این گونه باشد. که انگشت اشاره ام به دیگری گیر نکند. که باور کنم من، هم درد بوده است و هم میتوانسته که درمان باشد.
شاید مادر راست میگفت. شاید اگر قصه هایش را از راه فلسفه و منطق نگاه میکردم جواب میگرفتم. همین کار را هم کردم.
مادر، راستش را بخواهی نمازهایی که قضاکردم مرا بیچاره نکرد، شاید عدم پایبندی به باوری که تظاهر میکردم دارم یا بیش از حد میترسیدم که نداشته باشمش مرا به این روز انداخت. حالا با عقل جور در می آید. شاید وقتی میگفتی -کافر نشو- باید این گونه ترجمه میکردم که:«اگر چیزی را با عقل خود انتخاب کردی نصفه و نیمه رهایش نکن و تا آخر به آن پایبند باش». کسی گفت مذهب بر پایه ایمان است،و دیگری گفت اما ایمان صرفا بر پایه مذهب شکل نمیگیرد. و تامل کردم تا قدرت کلمات تاثیر خود را بر خودآگاهم بگذارند.
شاید ایمان داشتن شاهکلید ادامه دادن است. ایمان به هرچیزی که از اولین لحظه استفاده از عقل خود آن را برای باور داشتن انتخاب کرده ای؛
حالا خسته ام و میخواهم ایمان داشته باشم که چیزها ثابت نمیمانند و دنیا در حرکت است.که اگر چنین نبود فرسوده تر از این بودم که با شما سخن بگویم. ولی حالا میتوانم بگویم که دردها ریشه میدوانند و گل میدهند. روزها فرار میکنند و جای خود را به دیگری میدهند. نصیحت ها تمام و به حسرت تبدیل میشوند. کودکان بزرگ و دنیاها کوچک تر میشوند.
و من بازهم پیش شما خواهم آمد تا از حرف نزدن غمباد نگیرم.
ستایش انصاری (سین الف)