نور گوشی کم است و چشمانم در تاریکی، در کاسه خستگی می سوزد. باید بخوابم اما اگر ننویسم فراموش میکنم. از یاد میبرم چه شد و آدمیزاد است دگر! تکرار را اشتباه مینامد و همان اشتباه را تکرار میکند.
میدانید، قضیه خیلی بزرگ تر از این حرفهاست! خیلی بزرگ تر از حرف اینو اعتقاد آن و رفتار آن یکیست! درد ها شاید، یا شاید هم آن زخم های بی دردِ بی صدا یا گوی جادوی آینده که منتظر و نگرانش هستیم؛
منِ قبل ها، منِ بعد ها. وقتی پای اینها وسط است دیگری یک سنار ابهت ندارد.
ولی میدانید مشکل کجاست؟ اینکه منِ قبل و بعد جوری ساخته شده است تا یادبگیر که بگوید -ما- و این -دیگری-
دخیل است در من، در او، در ما! دخیل است و گاهی دخالت میکند. گهگداری هم حال خوب کن است.
اینها به یاد می مانند. اینها به انسان یاد میدهند.
همین بعضی از اینها وقتی -خانواده- نام دارند،
وقتی نسبتی نهچندان دور بههم داریم،
نمیشود گفت این زمین من و این هم برای شما، همه یکجا ایستاده ایم و زمین بازی یکیست. گاهی فقط باهم، گاهی برای هم، و گاهی هم در مقابل هم بازی میکنیم...
ستایش انصاری(سینالف)