بار دیگر سلام عرض میکنم خدمت ناز بانوی خودم
حال شما خوب است؟ روالی بابا جان؟ چیزی که کمو کسر نداری؟ ماهم خوبیم، خوبِ خوب. ولی مگر دوری تو امان میدهد مارا؟ یا اشک داریم یا آه و ناله. از وقتی تو رفتی غذایمان شده یک تکه نانو قطره ای آب. دلو دماغ که هیچ مادرت دیگر دست و پای آن روز ها را هم ندارد که خورشتی بپزد، برنجی دم کند، شربتی محض رضای خدا دست آدم بدهد!
انگار نه انگار شوهری هم در کار است که از قضا پدر بچههایش هم میشود گفت بگی نگی ،هست!
دلش را با گل و گیاه هایش زنده نگه داشته. من که سر در نمیاورم ولی از تو چه پنهان، یک سوسن دارد، جوری ازش مراقبت میکند انگار خود تو را آب و غذا میدهد.
دیروز صبح زود بلند شده بود برود پی دانشکده شهر را بگیرد ببیند میشود بیایی پهلوی خودمان یا نه
هی میگویم زن، ول کن تمام شد، سال دیگر ور دل خودت است. سه سال آزگار میرویم یک لنگه پا آنجا میایستیم. ندارند دیگر. این دیر خراب آباد ندارد آنچه را میخواهیم.
بهخدا آدرس و شکلو قیافه درو دیوار آموزش پرورش را بیشتر از خانه خودمان میدانم. نمی شود که یک شبه دانشکده زبان های خارجکی این جا دایر کنند آن هم فقط بخاطر ما! - یک شبه؟ خودت هم میدانی علفی که آنجا سبز شده نتیجه ایستادنهای ماست. اگر از همان روز اول کلیدش را میزدند الان کلیدش دستشان بود.
ای که خیر نبینند. همینها بچه من را زا به راه کردند. ..دارددرس میخواند، نرفته اطراق کند که نیاید که...
اسفند دود میکند، نمک میسوزاند، تخم مرغ میترکاند. کم مانده همسایه ها بیایند مادرت فالشان را یکی یکی بگیرد و بگوید کدام چشم درآمده ای چشم شورش گیر کرده به در و دیوار خانهشان. روز نیست خانه را دود نکند به هوا که مبادا تورا نظر کنند.
خلاصه که غمِ دوری ات آنقدر قلبمان را پُر کرده که دیگر جایی برای حضور این نزدیکتر ها درش نیست.
عزیزکم، نوشتم که نشانی شویم بر کاغذی تا به دستت برسد و فراموش نکنی که این خانه از خاطرت دور نیست. مبادا از صدای خنده هایت در گوشم کم شود که دل به هولم میکنی و خِجِل! پس تو هم بنویس از خبر سلامت جسم و جانت و کمی هم شیطنت در لابهلای کلمه هایت بگذار که بفهمم همان نازنین عزیز خودمانی ..)
یادگاریای تخیلی از سه سال پیش برای روزهایی که نازنین دور بود. (سین الف)
از طرف: یک دوجفت چشمِ دوخته شده به در