او مدتها بود که چیزی ننوشته بود،
مدت ها بود که کاری به قاعدهی •اگر نویسی فراموش میکنی• هم نداشت.
ترجیح میداد فراموش کند. ترجیح میداد روزهایش را فقط سپری کند،همانند کتاب های کتابخانه که نامرتبط چیده شده اند فقط برای اینکه جایی داشته باشند و فشارِ فرو ریختن را تحمل نکنند.
لحظه ای فکر میکرد، راجع به هیچ چیز و همه چیز.
لحظه بعد یاد حرف مادربزرگ میافتاد :«بیغیرتی ای سراغت آمده که از بختک هم بدتر است»
ترجیح میداد چیزی حس نکند، چون اگر حس میکرد زندگی برایش جهنم میشد. مثل باز کردن درب کمدی پر از چیزهای قدیمی که دور انداختنش ناممکن اما نگاه کردن به آنها بی فایده بود. بی فایده و ناخوشایند.
ایدههای زیادی همچون سیاهی مکررِ هنگام کمخونی، از جلوی چشمش میگذشتند.
گاهی آنها را مینوشت و گاهی بلند میشد، چشم هایش را میبست،باز میکرد و به راه رفتن ادامه میداد.
آدمها و داستان زندگی آنها برایش جالب بودند، برای همین سعی میکرد آنها را یادبگیرد. اما سطحی و نه عمیق. عمیق ترسناک است،شاید چون مسئولیت ها و چراهای زیادی دارد.
یکسری از آدمها را هم نداشت، شاید چون شرایط این را میطلبید.
او،زمانی که تمرکز کردن برایش سخت و طاقت فرسا بود، به جای ریشهیابی در خاک روزهای ساکت برای کاشتن کمی دقت ، ترجیح داد خاک را گِل کند و سفال های نیمه شکسته بسازد و آنها را تماشا کند. فقط تماشا. شاید آبی که از میان ترک های آنها میریخت زندگیاش را روشن میکرد.
او اما، هر بار که به آینه نگاه میکرد، به یاد میآورْد : مینویسد که زنده بماند، که نفس بکشد و گاه گاه بر غبارآلودگی های زندگی چیره شود
فراموشی مدت هاست که بر او چیره شده و اهمیتی نداشت، اهمیتی نداشت اگر حداقل رد پایی بر جای میگذاشت، دیگر هیچ چیز اهمیتی نداشت...
_میخوانم و مینویسم تا یکی شوم کنار دیگریِ قلم به دست و چشم به راه