١- بنویسم؟
اخیرا فهمیدهام که نوشتن فعل چرندی است.
هیچ و پوچ.
فقط میگذرد. مدتهاست که ننوشتم و نوشتنم هم نمیآید. شاید نوشتهدانم پاره شده باشد! به «تخم ِ» مرغهایی که شدهاند شانهای صدهزار تومان! با این قیمت، ارزشش را دارند!
– سیاسی ننویس الدنگ.
+ چشم
نقطه، سر خط.
٢- خلوت شده است. یکزمانی کوروش بود که درست سربزنگاه، در اوج جنونِ شبانهام سروکلهاش پیدا میشد و برایم شاملو میفرستاد. نازنین بود که در بیحوصلگیهایم ویلون مینواخت. و رفیقی که بوفکور را در گوشهایم میجوید. حتی مینو بود و ذوق و شوقِ تعریفِ احتمالاتِ مهاجرتش از قفس (که خوشبختانه محقق شد) و خوشحالی و ذوقزدگیِ من از آزادیِ احتمالیاش. حالا دیگر همهشان در گردوغبار سرنوشت، گم شدهاند و رفتهاند. فقط یک نواب مانده که پروبال او را هم قیچی کردهاند و قلمش را شکستهاند. چه میفهمید از دردش... این روزگار، دوزار نمیارزد.
٣- حجم قرصهای اعصابی که سُر میخورد به اعماقِ معده، روزبهروز بیشتر میشود. تحملش سخت است. یکی قرص میخورد تا بمیرد. یکی اگر قرص نخورد میمیرد. مزخرف است. سگ بریند به همهاش. میخواهم نباشم... بگذریم!

۴- همدم اینروزهایم Emmett Dalton است. شما نمیشناسیدش! هشتادواندی سال پیش، مُرد و من را سوگوار کرد. خودش نمیداند اما من دو سه سال است با خاطراتش زندگی میکنم:
"Come on, Emmett. We're going through with this. I reckon I should have stayed there and had this thing out in the courts there, taken my chances that there is some justice in this tough old world. But I didn't, and here we are... But I didn't, and here we are..."
۵- من هنوز هم گاهی، شبها به تو فکر میکنم. دقیق یادم نیست. نه یا ده سال است (؟) که تو پی بختت رفتی و من به دنبال بدبختیام. بعد از تو هیچوقت، هیچچیز مثل قبل نشد.
تنها لبخندهایم تبدیل به تلخند شد...
ببخش که آنروزها ضعیف بودم. البته توفیری هم ندارد. اینروزها هم ضعیف هستم. ضعیفتر از آنروزها. اگر حالم را بپرسی، شکر! نه جسمم در سلامتی است و نه روحم در آرامش. یکی از جانب تو خبر آورد برایم که حالت خوب است. اگر حقیقت داشته باشد، همین کافی است. بقیهاش مهم نیست...
٨- یک کلاغ آندورها قارقار میکند. آنجا. آنجا که خیلی دور است. آنجا که ارنست همینگوی دولولش را زیر چانهاش گذاشت و، بَنگ... آنجا که هدایت، شیر گاز را باز کرد... درست همانجایی که بوکوفسکی بر روی سنگ قبرش نوشت: «Don't Try» و بر فرخییزدی آمپول هوا را تزریق کردند...
٩- گور پدر تاریخ و فرهنگ و تمدن و هویت و ملیت و قومیت و نژاد و داد و فریاد و آزادی و آبادی. سگ بریند بر هرچه که هست و هرچه که باید بود اما نیست.
این هم چند خط برای ثبت در چاهک مستراح.
والسلام
#بهمن_انصاری