از روزن نور به زندگی نگاه میکنیم
تنهایی با دو دستِ از قصه بیرونزده
همراه لکنت زبانهایی مداوم
با حالتی که جریان پیدا میکند روشنایی
و دغدغههایی پروانهوار
دور چشمهایمان معرکه میگیرند
ما در خیابان همزمان
به ملاقات ابرها میرویم
دیوانهوار
و در خلسهی صبحگاهی هرروزهمان
مراوده داریم با
دستهای لرزان اندیشه
در شاخههای نروییدهی شعر
در هنگامهای که تو برپا میکنی
لب بر لب سکوت نهاده
با چشمهایی خیس
از هیجانهای ناشی از
نگاههای مهربان معطوف به لبخندت
که کوچهها را جار میزنند
هر بامداد
دستهایمان به زیانکاری میافتد
پاهایمان به ملاقات شلاق چراغهای قرمز میروند
صداهایی از دور برمیخیزد
با فریادهایی روشن
و غوغای باد در این گرداب ابدی
به رؤیای گلها دستدرازی میکند
من در بیکران این بلوا
تو در تماشای این اساطیر خِرد
در قفس روزهای درد
دنبال حقیقت میگردیم
و آنچه میبینم
جز مشتی دروغ
جز خزعبلاتی سانسورشده نیست
دستدردست صداقت
با هم به خیابان میرویم
و در مسیر کوچ
به ییلاق روزهای دلتنگی
میگردیم بهدنبال
راست این دروغهای مصلحتی تلخ
#علیرضا_ناظمی
#علیرضا_ناظمی