غزل

تا پرچم صلح، رسم ایرانی شد

در مظهرعشق ، مهد شیرانی شد

افراشته بود صورتش را بر شهر

خورشید تمام روز زندانی شد

از فرط عطش زمین ترک بر می داشت

گر نقشه ی سبز ما بیابانی شد

انقدر گریست ابر‌ِِ همدردی ها

تا قطره ی اشک ، رود جوشانی شد

هنگام غروب مثل دریایی سرخ

دلگیر تراز همیشه توفانی شد

هر موج خلیج فارس دف می کوبید

تا بر لب ساحلش غزلخوانی شد

از هر قفسی پرنده ی آزادی

پر زد به افق ، نماد ایرانی شد

معصومه گنجی