در هوای سرد زمستان بود که با عجله به محل کارم میرفتم و دست دختر ۴ونیم ساله ام در دستم بود تا او را هم به مهدکودکش بگذارم .
دیرم شده بود و اصلا متوجه حرف های دخترم نبودم که با من حرف میزد .
ناگهان نگاهی را دیدم ،نگاهی آشنا ،خیره شده بود به من ؛سرعتم را کم کردم و به او نگاهی عمیق دوختم .
در آن نگاه غم هایی نهفته بود که انگار با من حرف میزدند .
فرد متقابلم موهایی جو گندمی داشت و انگار پیر شده بود .
دخترم دستم را رها کرد و من متوجه شدم به مقصدش رسیده ، همچنان غرق در نگاه بودم ،نگاهی آشنا که با من حرف میزد ...
با آهی از جلوی دیدم محو شد و من تازه او را شناختم ،آن روز او را برای آخرین بار دیدم ولی هیچوقت نتوانستم به او بگویم بعد از او نمرده ام اما دیگر زندگی نکردم ...