اوایلش اصلا خوب نگذشت... با یه حال داغون و کلافه، حتی شاید بشه گفت شروعش اونچیزی نبود که انتظار داشتم.
همهچیز روبهراه بود و ظاهر زندگی خوب و بیدغدغه به نظر میرسید، ولی از نزدیک فقط یهرنگ داشت: خاکستریِ مطلق! .
میافتادم روی تخت، باد خنک اسپلیت میخورد تو صورتم و مدام با خودم میگفتم..
یعنی قراره بقیه روزام همینقدر بیمعنی بگذره؟
هیچی حالم رو بالا نمیورد، فکر میکردم قراره توی همین بیحسیِ کشدار گیر کنم... اما تهش.. تهش جوری ورق برگشت که خودمم باورم نمیشد.

خیلی چیزها توی اون بینظمیها و حاشیهها طبق نظرم پیش نرفت..اما همون تلاطم و بههمریختگی باعث شد بفهمم چطور باید خودمو نجات بدم.
این تابستون اشتباهات زیادی کردم.. بزرگترینش این بود که برای یه مدت کوتاه، طی یک فروپاشی خسته شدم از بودن و خواستم خط بطلان بکشم روی همهچیز.. و داشتم خودم و تمام فرداهام رو دود میکردم میرفت هوا
راستش... اون روزا فکر میکردم تنهایی نقطهپایانه، اما حالا که ازش عبور کردم، فهمیدم و یاد گرفتم که
" هیچ تاریکیای اونقدر بزرگ نیست که ارزش باختنِ تمام قشنگیا رو داشته باشه. "

جمعهای شلوغ و رفتوآمدهای امسال هم بخش پرحاشیه اما پر از درسی داشت. بعضی برخورد ها اصلا اونطوری که انتظار داشتم..
قشنگ پیش نرفت و بعضی حسادتها خیلی واضح و بدجور به چشم میومد.
ازشون بگذریم... همین تجارب هم بخشی از تابستونم بود و خب با همهی بدیهاش، تجربه کردنش قشنگ بود چون باز هم بهم یاد داد که حریم خودم رو پررنگتر بکشم.
توی این مسیر یک درس خیلی مهم گرفتم،
حتی افراد مجازیای هم بودن که از راه دور با حاشیهها و حسادتهاشون میخواستن همهچیز رو خراب کنن یا منو از آدمای مهم زندگیم دور کنن،
اما راستش.. بزرگترین خدمت رو بهم کردن!
ناخواسته باعث شدن به خودم بیام و قدر داشتههام و آدمای واقعیِ زندگیم رو صدبرابر بیشتر بدونم
شاید خودشون فکر کنن چیزیو ازم گرفتن یا ضربهای زدن اما حقیقت اینه که فقط نقاب از چهرهشون افتاد ..
از بوم زندگیمون پاکشون کردیم و گذاشتیم توی همون تلاطم و ازدحامِ خودشون بمونن.. بهم ثابت کردن که چقدر جایگاهشون از حریم امنمون دوره، و بابت این شفافیت ازشون ممنونم.

بعد از اونهمه بینظمی و حاشیه، بالاخره یه جایی دستم رو گذاشتم روی ترمز.. دورِ خیلی از آدما و خطوطِ اضافه خط کشیدم، فضای مجازیم رو خلوتتر کردم و حریم خودمو پررنگتر و محکمتر ساختم
فهمیدم نیازی نیست توی هر جمعی باشم، برای هر رفتاری جواب پس بدم یا خودم رو به کسی اثبات کنم.
این خلوت، قشنگترین کیفیتی بود که امسال به دست اوردم. لذتبخشترین بخشش هم جایی بود که کمکم کسایی وارد زندگیم شدن که بدون هیچ ادعایی، حضورشون رو برام روشنتر کردن
یاد گرفتم وسط همین دیوارا.. با یک پیام سادهشون.. با شنیدن صداشون، یا حتی فکر کردن به وجودشون، عمیقترین احساسی رو تجربه کنم که تا حالا نداشتم
اونا بهم یاد دادن که میشه بیرون نرفت و توی همین اتاق موند، اما قلبت تا اونطرف دنیا پرواز کنه. 💘

من همیشه آدم حاشیهی امن بودم؛ همیشه از ریسک کردن و پا گذاشتن توی ناشناختهها میترسیدم
اما یکشب، بیخیالِ تمام دودوتا چهارتاها شدم و دلو زدم به دریا..
هرچند وسطاش خیلی شوک و سکسکهای شدم، اما چشمام رو بستم و پریدم وسط همونچیزی که مدتها ازش میترسیدم؛بزرگترین راز دلم رو بیپروا روی دایره ریختم.
بگذریم که چیشد و چقدر تاوان و اضطراب داشت و همش پوچ شد… اما همون لحظه که اون کلمات از گلوم بیرون اومدن حس کردم بالاخره دارم نفس میکشم
اون بَیان، نترسترین کاری بود که توی زندگیم کردم؛ بهم یاد داد زنده بودن یعنی همین شجاعت.
و حالا یه بغضی هم توی سینمه... بغضی از جنس غرور که یادم میاره بالاخره منم جرئت غرق شدن رو داشتم.. :)

بخش زیادی از این روزها و شبها وسط دنیای کلمهها گذشت؛ بین کاغذایی که با نامههای ناگفته پر میشدن و تصوراتی که از جنس نور بودن..
بارها و بارها مینوشتم، از حسهایی که توی هیچ کلمهی معمولیای جا نمشدن..
نامههایی که دیگه نیستن، اما نوشتن و تصور کردنشون تنها محرمی بود که میتونست تمام اون ذوق سرشار و رویابافیها رو بیهیچ قضاوتی نگه داره و روحم رو آروم کنه

هیچکس نمیدونه اون شببیداریها چقدر برام مقدس بودن.. توی سکوت خونه که همه غرق خواب بودن.. پچپچها و خندههای خفهی توی بالش، یه دنیای خیلی قشنگ برامون ساخته بود و ذوقی که مثل یه گلولهی آتیش توی سینهم سنگینی میکرد..
بعضی حسها اصلا قرار نبود به وجود بیان... حداقل نه به این شدت، .. مثل اون شبِ خیلی قشنگی که هنوز ثانیهبهثانیهش تا ابد توی کنج ذهنم حک شده..
اونقدر وجودم لبریز از شادی خالص و بیتابی بود که به تنهایی توی دلم جا نمیشد و تحملش برام ممکن نبود
به یگانه زنگ زدم تا بتونم اون حجم از ذوق رو خالی کنم
( راستش تازه یادم اومد اون شب قهر بودیم... ولی نمیدونم چرا دلم اول از همه سراغ خودش رفت^^)
اصلا از ذوق نفسم بالا نمیومد، فقط مثل یه بچهی کوچیک بالا و پایین میپریدم و از خوشحالی بال درمیوردم..
...اون شبها هم گذشت... ته دلمم کلی دلخوری از تموم شدنش دارم
اما هیچکس نمتونه اینو ازم بگیره که بهترین ساعتهای عمرمو با بهترین آدمش گذروندم :)
اوهوم.. هنوز دیر نشده..
کی میدونه، شایدم روزگار هنوز اولین دیدارمون رو بهمون بدهکاره..

به مرور زمان همهچی تغییر کرد.
خیلی چیزای جدید یاد گرفتم؛ از زندگی، از آدما، از اتفاقا و حتی از خودم..
چیزایی که هیچوقت نمیشد با خوندن کتاب یاد گرفت چون باید با پوست و استخوان تجربه میشدن تا فهمیده بشن!
کلی اتفاقای قشنگ و عجیب افتاد که هنوزم وقتی بهشون فکر میکنم مکث میکنم و میگم، یعنی من واقعا این روزا رو گذروندم؟ ...

همون لذتِ رفتن باشه نه؟
نسخهی اولیهی این متن خیلی مفصلتر از این بود و خیلی چیزارو از قصد جا انداختم.. ولی خب لحظهی آخر ترجیح دادم خیلی از بخشهاش برای همیشه مالِ خودم بمونه
شایدم جرئتِ به اشتراک گذاشتنش رو نداشتم.. و میدونم تهدلم یه حسرت کوچیک برای پست نکردنش میمونه
اما با همهی بالا و پایینهاش، فکر کنم قشنگترین تابستونی بود که میتونستم داشته باشم و برام ساختنش :) ..
کل این تابستون مثل یه فیلم پر از فراز و نشیب از جلوی چشمام رد میشه..
تمام اون آدمای اشتباه، حاشیهها و غصهها، حالا فقط درسهایی هستن که باید پاس میشدن
الانم که رسما پاییز از راه رسیده و کمکم داره جا خوش میکنه... و خیلیوقته که تابستون بارش رو بسته و رفته
شاید یهکم دیر به خودم اومدم و دیر جنبیدم برای جمعوجور کردن افکارم، اما با خودم که تعارف ندارم، این چند هفته تأخیر هم بخشی از همین مسیرِ بزرگشدن بود :)
