خب، انگار امشبم وقت نوشتنه حالا که دوباره سر و کلهی کلمات پیدا شده؛ بنویسیم و ببینیم اینبار قراره ما رو به کجا ببرن.
نیمهشب چیست، جز تکهای از روز که از فرط بیمصرفی، اسم دیگری روش گذاشتهاند؟
ساعت دوازدغ البته اگر عقربهها هنوز به گذر زمان وفادار مونده باشن..
از همون ساعتهای بیصاحب که نه به دیروز تعلق دارن و نه فردا رو به رسمیت میشناسن!
چه میدونم شاید اونها هم مدتیِ از حرکت خسته شدن و ما بیخبر از خستگیشون، همچنان منتظریم که چیزی از راه برسه.
خیابون خلوتِ خلوتِ.. خلوتتر از اون که بشه تنهایی رو به گردن نبودن آدمها انداخت.
چراغها یکی یکی روشنن، چه تلاش بیهودهای برای روشنایی! انگار شهر هنوز دلش نمیخواد اعتراف کنه که خیلیوقته چیزی از زنده بودنش باقی نمونده..
یکی خوابیده و دیگری بیداره؛
یکی بیخبر و دیگری گرفتار.
امشب چندبار زنگ زدم؟ نمیدونم، دیگه شمردنشم از حوصلهام خارجِ!
چه اصرار عجیبی برای شنیده شدن..!
مگه هر صدایی مستحق پاسخه؟ نه، قطعا نیست ولی شاید فقط دلم یهکم میخواسته بعد از اون همه بوق ممتد.. سکوتِ اون طرف خط رو با صدای خودم بشکنم.. شاید روم نمیشد؟ نمیدونم.
به خیابون نگاه کن،
چراغها برای چه کسی سبز میشن؟ اونطرف خیابون چهخبره؟
هیچ. احتمالا هیچ.
عجب مفهوم باشکوهیست این هیچ.. هر چیزیو که نمیدونیم به حسابش میذاریم و با خیالی راحت به نادونیمون ادامه میدیم.
انگار ندونستن، وقتی اسم محترمانهتری براش پیدا کنیم دیگه چندان هم ترسناک نیست..
چراغ قرمز برای چه کسانی روشن شده؟ لابد برای همون معدود آدمهایی که هنوز به قوانین احترام میذارن
درود بر شرافتتون.
روبهرو رو نگاه میکنم. مگه هرچیزی که میبینیم لزوما چیزی هم ازش میفهمیم؟..
خیابون، آسفالت، چراغ و درختی که احتمالا از بودنش توی این شهر پشیمونه.
شباهت عجیبی بین من و اون درخت هست، هردو ایستادیم، بیاونکه دقیقا بدونیم به چه امیدی.
شایدم فرق آنچنانی نداریم.. فقط اون یکی ریشه داره و من هنوز معلوم نیست به کجا بندم
پنجرهها تاریکن.. مغازهها بسته و آسمون چنان بیاعتناست که انگار از همون اول ما رو به حساب نیاورده.
راستشو بخوای نمیدونم کدومشون بیشتر به حال آدمی میخوره.. آسمونی که نمیبینه یا پنجرههایی که دیگه نوری ازشون بیرون نمیزنه..
راستی! آدم چند نفر رو باید از دست بده تا بفهمه شمردن آدمها چه کار بیهودهایه؟
یکی، دوتا، سهتا… بعدش چی؟
قرارِ به عدد مشخصی برسیم و جایزه بگیریم؟ مثلا یه لوح تقدیر بابت تحمل این همه فقدان؟
چه ابتکارِ کثیفی.
علیالظاهر حتی برای از دستدادن هم باید یه حد نصاب وجود داشته باشه، ظاهرا بعد از اون، دیگه آدم صلاحیت غصهخوردن رو هم از دست میده.
کنارم نفس دیگری به گوش میرسه، کسی نشسته که سالهاست منو با همین حالوروز میشناسه..
نه میپرسه چیشده و نه حوصلهای برای توضیح دادن دارم.
صدای آشناییست، حضوری آشنا و سکوتی که برخلاف سکوت خیلیها، آزارم نمیده.
عجیبه نه؟ به حضور کسی اختیاج داشتم که بلد باشه چیزی تپرسه، امیدوارم تا آخرس همینحوری ساکت بمونه.
جلوتر خیابونیست که نمیدونم به کجا ختم میشه
مگه قراره تمام راهها به حایی برسن؟!
آره خب، بعضی راههامون فقط امتداد ندونستناند، یه مسیر طولانی برای رسیدن به نقطهای شاید از همون ابتدا هم وجود نداشته
چشمهام میشوزن؛ از گریه؟ شاید.
از بیخوابی؟ محتمله.
از اون همه حرفی که نگفتم و اون همه حرفی که اگه میگفتم، بازم چیزی تغییر نمیکزد؟ آره! احتمالا از همونها..
چه فرقی میکنه وقتی نتیجه یکی باشه حتی دلایل هم کمگم اهمیتسونو از دست میدن
وضلهی جان!
وصلهای از جان، جانی که خودش به وصله محتاج شده.
وصلهی جان گفتن و وصلهی جانی شنیدن..
مگه جان هم پارچهست که تکهای از اون رو بخ دیگری بدوزن؟
شایدم هشت، شاید ادم از همون نقطهی شروع چندتکه آفریده سده و تمام عمرش رو دنبال تگهای میگرده که جایخالی خودشو پر کنه.
وصلهی جان گفتن چه آسونه.. وصبهی جان شتیدن چه شیرینه و وصلهی حان موندن جه دشوار..
اگر بارون بباره کی قراره اون وعدهی قدیمی رو بهخاطر بیاره؟
رقصیدن زیر بارون، گنار هم بودن و اون چشمهایی کخ یهروژی به موندنسون اطمینان داده شده بود..
چه تناقض غریبییه. کسی که یه روز از بودنم میگفت، حالا نبودنم رو روایت میکته
همون کسی که یه روز وجودم رو به رسمیت میشناخت.. حالا مشتی خاک روش ریخته و رفته…
چه میرونم شاید رسم دنیا همبنه
یکی میمونه و دیگری حتی زحمت نگاه کردن به پشت سرش رو هم به خودش نمیده
شاید هم بُرد با همون کسیه که زودتر خاک میریزه، دستکم دیگه مجبور نیست صدای چیزی رو که زیر خاک کذاسته بشنوه
از حدس و گمان چی باقی میمونه؟
گمانی که هنوز به دنیا نیومده، چطور میتونه صاحب عمل باشه؟ عجب نسبنامهای برای یک اتهام؛ پدرش خیال، مادرش اطمینان و فرزندش سوءتفاهم..
اختمالا حقیقت هم گوشهای نشسته و از این همه خویشاوندی بیخبره
یک احتمال.. هزار و یکی تفسیر و نفسیری که خودشو جای حقیقت جا زده..
و غشق …
دل به کسی سپردن که دلش جای دیگهایه، چه معاملهی نابرابری
یکی دل میبنده، دیگری دلسپردهشت و سومی ببن این دو، مشغول یاختن جهانیه که ایاسا وجود خارجی ندارخ
بنایی بر ستونهای یکطرفه، سقفی از خیال و پنجرههایی رو به خانهای دیگر.
یکی آجر میچینه، دیگری پنجره باز میکنه و سومی از وشت همون پنجره؛ به خومهای خیره میشه که هیچوقت قرار نبوده مال اوت باشه
انگار توی این جهان، هرکسی چشمبهزاه کسیه که خپدش چشمبهراه کس دیگهایه..
یک زنجیرهی بیاتتتها از انتظار؛ همه منتطر همه گرفتار و هیچکس واقعا در کنار کسی که باید باسه.
نخستین دیدار، نخستین نزدیکی و اون فاصلهی اندکی که قرار بود از میان برداشته بشه.. چه بسیار خاطراتی که پیش از وقوع، توی خیال پیر ملشن.
حتی اون بوسهی نرسده هم انگار از من طلبکاره.
شب سخت و سنگینیه، احتمالا از همون خاکهایی که به روم ریخته شذه
نمیدویم
ظاخرا تدونستن تنها دانشیع که این ژوزها توش پیشرفت گردم
چه دشتاوزد باشکوهی..
این همه شال زندگی و در نهابت رسیدم به لین تقطه که ختی از خودمم جواب روشنی ندارم.
گاش فردا هوا بارونی باشه.
شایدم بارون بباره و همهچیز همونطور که سوده لاقی بمونه
شب بخیر؛ اگر سب هنور با خیر و شر آسنایی داره
من که مدتعاست اژ این ذو واژه سلبصلاخبت کردم