نه دستی برای نوازش، نه گوشی برای شنیدن، نه حرفی برای گفتن، نه نایی برای رفتن، نه نانی برای خوردن، نه توانی برای ایستادن؛ فقط نامی داشت برای باقی گذاشتن.
حاصل یک عمر دست و پا زدن و خواندن و نوشتن و رفتن و آمدن و گفتن و شنیدن و خندیدن و گریستن، فقط همین نام بود که برایش مانده بود.
دل خوش به همین نام، بار سفرش را بست و بی سر و صدا رفت.
نامش، بی نام و نشان بود.
