این متن قراره یه متن باشه که از ته ته دل و کاملا با احساسات واقعی یارا خانوم نوشته بشه. شماام سعی کنید با احساس بخونید.
میخوام توی این پست، از یه تجربه بنویسم، یه تجربه ی پر از بالا و پایین که خیلی برام جالب بود. فکر میکردم قراره تو زندگیم اهمیت چندانی نداشتهباشه اما اونقدر مهم و قشنگ بود که نمیشه به زبون آورد.
تجربه ی خادم بودن توی یکی از چندین و چند موکب امام حسین. موکب دهه نودی ها از بین همه موکب ها.

از اول اولش شروع میکنم.
ساخت وسایل مورد نیاز و دکور.
برای ساخت شجرنامه دو سه روز تمام مدت نقاشی کردم و کمرم رو از دست دادم! همه دست به دست هم دادیم و تمومش کردیم.
و روز اخر با چند تا از بچه ها رفتیم و وسایل رو سر جاشون نصب کردیم و دعا کردیم که باد و بارون خرابشون نکنه. پس تا آخر شب اونجا بودیم.
و از فرداش، محرم شروع شد.
لگو بازی کردن با بچه ها.
نقاشی کردن باهاشون.
دغدغه ی جایزه دادن بهشون.
پذیرایی کردنِ بچه های مسئول پذیرایی از بچه ها.
تشنگی کشیدن تو اوج گرما.
غلغله ی ساعت ۹ شب!
داد زدن های خاله نرگس کاربرگ بده، خاله یارا برو سر اون میز، خاله ریحانه مامانا رو دور کن!
همه و همش خاطره شد.
همه و همه ش داره به قلبم فشار میاره.
تو دل رفتن ها و مسخره بازی های محسن.

کار جهادی بسیجی زیاد کردیم.
از رنگ کردن مدرسه منطقه محروم بگیر تا جسن غدیر و جشن توی پارک و نقاشی صورت بچه ها و...
توی افتاب زیاد موندیم و شب زیاد رسیدیم خونه.
اما این یکی فرق داشت. دو هفته خانواده همدیگه شدیم. و کارمون هم خیلی بیشتر دیده شد.
تو ی این حدود دو هفته، هممون خیلی جاها از فشار عصبی شدیم و سر هم داد کشیدیم.
هممون یجاهایی خندیدیم و خوش گذروندیم.
هممون تمام تلاشمون رو کردیم که حتی تو شلوغ ترین و سخت ترین وقت هم صبور باشیم. حالا اینکه هر کدوم تا چه حد موفق بودیم، بحثی جداست.

از آدرینا نگم براتون.
دختر کوچولوی عینکی ۸ ساله ای که دختر خانوم عکاس بود، که کلی عشق و محبت و بوس و خاله یارا جونم به نافم بست.
ناگفته نماند، منم کم دوسش ندارم.
وقتی تو ماشین روی پام میشست و دستام و از ترس دست انداز ها دور کمرش قفل میکردم و اونم دستاشو دور گردنم قفل میکرد و هر چند ثانیه یک بار لپمو بوس میکرد و میگفت خاله یارا دوست دارم، من تو دلم قند آب میشد و هر بار با حوصله و ذوق و شوق جواب میدادم مرسی خاله منم همینطور?

همنشینی با بچه های کار هم یه تجربه جدید و جالب بود.
سر سخت تر از بچه های دیگه
و متفاوت تر
حتی توی شوخی و بازی و نقاشی.
یه بار دست یکی از بچه های غیر کار رو پیچوندن.
اما بازم شیرین، دوست داشننی و فشار دادنی بودن با لحجه های خوب و جدابشون و حرفای بی تعارف از جنس زندگیشون.

اما قصه ی اصلی، قصه ی امروزه.
قصه ی احساس و اشک و خداحافظی.
از همون اول، فضا سنگین بود و همه پکر بودن، تا اینکه بردنمون عکس یادگاری دخترونه بگیریم. چند تا از بچه ها زدن زیر گریه. نشستیم زمین و من گفتم کاش دل منم اینقدر نازک بود. اما من که واسه ی این چیزا گریه نمیکنم.
دو دقیقه نکشید، با یه حال غریبی، گریم گرفت. نه اینکه همش بخاطر تموم شدن این خیمه ی ساده ی ما باشه ها، اونم بود، اما درد دلم حال غریبم بود. فکر کردن به جمع شدن پرچم ها و کندن پارچه های سبز و قرمز و سیاه، شکام رو شدید تر میکرد.
خانوم عکاس دوست داشتنیمون، مامان ادرینا، که خودشم چشاش بهاری شده بود از گریه کردنامون عکس گرفت، فضایی بود که ته به حال ندیده بودم...
سه نفر گریه نمیکردن.
زهرا که داشت مهدیه رو اروم میکرد.
و دو قلو ها (نسترن و نرگس)
نرگس که اشکای بهاری منو دید نسترنو صدا زدو منو نسون داد.
نسترن اومد و از پشت بقلم کرد و من مثل ابر بهار گریه کردم...عجب حال غریبی، عجب روز غریب و سنگینی...
محسن روبرومون پیش مخزن آب وایساده بود و بخاطر اینکه بتونه بیشتد بخمون بحنده و مسخرمون کنه ۵_۶ لیوان آب خورد. بعدم که من میرفتم پیششون، شروع میکرد به ادای گریه دراوردن و تو سرش زدن?
روزه خونی داشت شروع میشد. بیشتر بچه ها رفتن سر کار اما من برای روزه خونی موندم، آخرین روزه، آخرین شب... و کم و بیش بازم گریه کردم که ختج شد به نفسی که یاریم نمیکنه و سحر دوست داشتنی ای که برام آب اورد :)
میگم که...همشون دوست داشتی ان :)
آخر شب رفتم پیش عکاس و گفتم آدرینا امروز نیومده؟ گفت نه پیش خواهرش خونه ست. شما خاله یارایی؟ گفتم آره. گفت شبا میره برای باباش تعریف میکنه من یه خاله یارا دارم...
آخ ننه چه حالی بود...?
بعدم خدا حافظی و حلالیت طلبیدن های بچه ها.

بی شک بعد این تجربه ی جالب، شجاع تر، صبور تر و عاشق بچه ها تر هستم.
حالا، اینکه قراره چی بشه و دوباره کِی بچه ها رو ببینم رو نمیدونم.
اما این رو میدونم که بعد از پایان دادن به هر کاری، هر متنی، هر تئاتری، هر کار جهادی ای و... یه خلا و در عین حال پُری خیلی زیاد وجودتو میگیره.
اما...زندگی جریان دارد :)