
مداد رنگی هایی با نک شکسته...
موسیقی آرام که در گوشم زمزمه ای از جنس فریاد میکند...
رقص رنگ اعداد در برابر دیدگانم...
این آدم های عجیب...
آدمایی که از سلامت روان بالایی برخوردارند بیشتر درک شده اند...
گل آبرنگی!
گلستان خاک شده در فرش...
ستارگان خودنمایی میکنند؟
بوسه ی عاشقان. بر روی بوم یا زمین خدا؟
گوجه ها خرد میشوند!
مقوا را خیس میکنم. کافیست؟
پس ما از سلامت روان کافی برخوردار نیستیم. اینطور نیست؟
از بغل دم کنی بخار بلند میشود!
چشم های ناقصی از جنس مداد و پاکن...
من سبک خودم را میخواهم!
پرتقال من تویی. نه؟
با قلمویم رنگ ها را خیسشان میکنم...
تنها خواهم ماند؟
باد رنگ ها را سفت کرده!
بطری آب را سر میکشم...
من عاشق متولد شده ام!
برایم برقص...
مشکلی ندارم. برو. همیشه در یادم زندگی میکنی!
محبوبیت برگ. برگ هایی با رنگ!
ماه ایده ی خوبیست...
با کدامش پرواز کنم؟
اتل متل، توتوله؟
من چیز دیگری میخواستم!
غروب آفتاب...
قدم زدن در میان چمن های ذهن...
گل های آبرنگی تمام نمیشوند :)
پ ن: اندکی تخلیه قسمتی از مغز که خودمم درست نمیدونم حرف حسابش چیه.