
زندگی آب روانیست
به پیشواز درد
در تلألوی سفیدخال اسمان
در هیاهوی خاموش سکون صحرا
در انزوای گلبرگ های غنچه زیر درخت
و در جنبش عاشقانه باد برای برگ
زمان را میشکافد و جلو میرود
نه چشمداشتی دارد و نه چشمگیری
تنها میبلعد و میگذرد و میخروشد
میخواهد که مرا غرق خود کند
در عمق سایهها و مرگ کوسهها
هیچ ساحلی به نجات من نمیآید
مبارزه به پایان رسیده
شاید این سقوط همان پیله پروانهست...