سهراب، قایقت جا دارد؟
و در آن تابش تنهایی ماهیگیران
میتوانی که مرا دور کنی
به آرامی، از این خاک غریب؟
گفته بودم قبلا
چند وقتی است مهآلود شدهام
در سرازیری افکار، محکوم شدهام
درهٔ تهی قلبم، قلهای سر به هواست
شاید در قایق تو، اندکی لبریز شدم
من اسیر خرد و روشنیام
در وسوسه شعر و هنر، تا فردا
دل به آبی ها بسپار شاید
وسعت خورشید را در آن کنی پیدا
شعر من بازیچهٔ ذهن من است
هنرم به رنگ شب در صحرا
قایق تو ولی ماتم کرده
شاید که دریست به شهر پشت دریا...