
شب،
آرام روی شانههای شاخهها نشسته بود
و ماه
از دور
به همهچیز نگاه میکرد.
باد میآمد
و شکوفهها
بیهیچ هیاهویی
باز میشدند؛
ستارهها
یکییکی روشن بودند
و تاریکی
دیگر شبیه تاریکی نبود.
شاید زیباییِ بعضی شبها
همین باشد؛
کمی نور،
کمی سکوت،
و شکوفهای
که بیصدا
با خنکای نسیم میرقصد...
و من،
میان این همه آرامشِ بیدلیل،
برای نوری که
در دلِ شب ماند،
چیزی نگفتم...
فقط گذاشتم
باد
آرام از میانِ شاخهها بگذرد،
شکوفهها
کمی بیشتر برقصند،
و ماه
همانطور دور،
تماشای این شب را
ادامه دهد...