این روزا زندگی یه جوری شده که احساس می‌کنم
از یه جایی به بعد دیگه وارد ژانر وسترن شدم. 😂
یه کابوی رو تصور کنید
وسط یه بیابون خشک و بی‌انتها...
هوا گرمه، باد می‌وزه،
مارمولک‌ها متعجب و تماشاچی. 🦎
کابویه آروم راه می‌ره...
نه می‌دونه کجا می‌ره،
نه می‌دونه چرا می‌ره،
فقط با یه نگاه عمیق به افق خیره شده...
یه‌دفعه از دور
یه نفر دیگه ظاهر می‌شه...
کلاه مشکی.
چهره‌ی جدی.
قدم‌های آهسته.
کابوی اول وایمیسته.
کابوی دوم وایمیسته.
سکوت...
باد...
بوته‌ی خار که باد این‌ور و اون‌ور می‌برتش...
من خطاب به خودم:
«لطفاً فقط یه آدم معمولی باش...» 😐
ولی نه...
طرف دست می‌بره سمت تفنگش... 😐
من:
«عه؟! جدی؟!»
تفنگو درمیاره...
نشونه می‌گیره...
منم همون‌طور که دارم به مرگ احتمالی خودم نگاه می‌کنم،
با خودم می‌گم:
«خب...
ظاهراً اینم یکی از اون موقعیت‌هاییه که
باید ببینیم چطور می‌شه
از این صحنه چه درسی بهمون می‌ده، زندگی...» 😂
موسیقی شروع می‌شه...
دررررراااااااااا...
رااااااا رااااااا...
رااااااااا راااااااا... 🎵
دست منم آروم می‌ره سمت اسلحه...
ولی یه لحظه مکث می‌کنم...
می‌گم:
«صبر کن ببینم...
من اصلاً اسلحه ندارم!» 😀
کابوی روبه‌رو: 😐
من: 😐
بیابون: 🌵
باد: 🍃
موسیقی: 🎵
و زندگی...
سرخوشانه ادامه داره. 🍃☀️
