
🌱 مردی که درخت میکاشت
یه مردی بود که توی یه سرزمین خشک و بیآبوعلف زندگی میکرد؛ جایی که تا چشم کار میکرد، زمین بود و سنگ و سکوت...
نه خبری از جنگل بود، نه صدای پرندهای و نه سایهای که بشه زیرش نشست و نفسی تازه کرد.
انگار زندگی کلاً قید اون سرزمین رو زده بود! 😅
اما بین تمام این خشکیها، یه مرد بود که کار عجیبی میکرد.
هر روز میرفت بیرون، یه مشت دونه با خودش میبرد و شروع میکرد به کاشتن.
یکییکی دونهها رو توی خاک میذاشت و برمیگشت.
نه کسی تشویقش میکرد، نه کسی براش دست میزد، نه حتی معلوم بود این دونهها اصلاً قراره سبز بشن یا نه!
ولی مرد کار خودش رو میکرد.
روزها گذشتن...
ماهها گذشتن...
سالها گذشتن...
و مرد همچنان درخت میکاشت.
حالا فکر کن یکی از اون روزها یه نفر ازش میپرسید:
«مرد حسابی! تو که نه قراره فردا نتیجهش رو ببینی، نه معلومه اصلاً این دونهها جون میگیرن یا نه، پس چرا انقدر وقت و انرژی میذاری؟!»
و شاید مرد فقط لبخند میزد و دوباره دونهای توی خاک میکاشت.
چون قرار نبود هر دونهای که میکاره، همون روز تبدیل به درخت بشه.
بعضی دونهها سبز نشدن.
بعضیها از بین رفتن.
اما اون دست از کاشتن برنداشت.
تا اینکه کمکم، یه اتفاق قشنگ افتاد.
دونهها جوانه زدن.
جوانهها بزرگ شدن.
درختها قد کشیدن.
و اون سرزمین خشک، آرومآروم شروع کرد به تغییر کردن.
جایی که قبلاً فقط سکوت بود، پر شد از صدای پرندهها.
جایی که خبری از سایه نبود، حالا میشد زیر درختها نشست.
زمین کمکم جون گرفت و زندگی دوباره به اون سرزمین برگشت.
و همهی اینها از کارهای کوچیکی شروع شده بود که یه مرد، روزبهروز و بیسروصدا انجام داده بود.
حالا میدونی قشنگترین قسمت ماجرا چیه؟
اینکه مرد برای تغییر دادن تمام اون سرزمین، منتظر یه اتفاق بزرگ نموند.
فقط هر روز، سهم خودش رو انجام داد.
یه دونه کاشت.
فردا یکی دیگه.
و روز بعد، باز هم یکی دیگه...
🌱 شاید زندگی هم همین باشه؛
اینکه هر روز، حتی وقتی هنوز خبری از نتیجه نیست، یه قدم کوچیک برای ساختن چیزی که میخوای برداری.
بالاخره یه روزی برمیگردی و میبینی تمام اون قدمهای کوچیک، تو رو به جایی رسوندن که یه روز فقط رؤیاش رو داشتی.
.
.
بازنویسی آزاد از داستان «مردی که درخت میکاشت»
✍🏻 نویسنده: ژان ژیونو (Jean Giono)