این روزها بیشتر به این فکر می‌کنم که چقدر تداوم، مهم‌تر از انگیزه‌ایه که مدام بالا و پایین می‌شه.
گاهی شوق داریم و با انرژی شروع می‌کنیم؛
و در ادامه بنا به شرایط ممکنه
نه خبری از شوق باشه، نه حتی حوصله‌ای برای ادامه دادن.
اما شاید قرار نیست همیشه با انگیزه باشیم.
گاهی فقط باید بدونی چرا داری ادامه می‌دی،
بدونی قدم بعدی کجاست
و کم‌کم، در طول مسیر، بفهمی به کجا می‌خوای برسی.
من فکر می‌کنم داشتن یک جهت،
از داشتن یک حالِ خوبِ همیشگی مهم‌تره.
چون مسیر همیشه طبق چیزی که از اول تصور کردیم پیش نمی‌ره؛
گاهی وسط راه چیزهایی درباره خودمون می‌فهمیم که قبلاً نمی‌دیدیم.
و شاید همین‌جا باشه که
خواستن، فکر کردن و ادامه دادن
معنای واقعی خودشون رو پیدا می‌کنن.
نه برای رسیدنِ سریع،
فقط برای اینکه از مسیر خودمون جا نمونیم. 🌱
