کمد ذهن ۲
دیشب غمگین بودم، می‌خواستم بخوابم ولی نگران بودم که یادم بره علت غمم چی بوده.
رفتم تو دفترچه «کمد ذهن» و همه چیز رو نوشتم.
چون مهم بود.
گنجه شلوغ و پلوغ غم و غصه‌ها روی سرم هوار شده بود، منم همه‌شون رو ریختم بیرون، حتی اون زیرپوش بوگندو رو...
چرا گذاشته بودمشون اونجا بمونن؟
باید بشورم‌شون؟ بندازمشون دور؟
شروع کردم همه اتفاقات و خاطرات اون آدم یا اون موقعیت رو یادآوری کردم،
حسابی کمد ذهن رو شخم زدم و همه‌شون رو نوشتم.
چون این‌ها باارزش‌ن، مثل یه دستمال ابریشمی کثیف.
می‌دونی؟ اون کثافت‌ها جنسش از تجربه‌های دردناک و ارزشمنده.
نباید الکی بشورشون بره، حیفه!
باید مثل یه قاب دستمال، قابشون کرد و زد به دیوار کمد،
که این شلوغی و آشفتگی گم نشه و تو به‌خاطر بوی تلخ دردشون قایمشون نکنی.
همه‌شون رو مرتب کردم،
اون جوراب شیشه‌ای دررفته رو هم گذاشتم کنار...
شروع کردم همه تجربه‌هام رو از اون آدم و اتفاق یادآوری و سازماندهی کنم،
تا یادم نره تو موقعیت‌های مختلف چه درس‌ها و تجربه‌های باارزشی گرفتم.
اگه یادم بره، دوباره باید همون تجربه رو کسب کنم،
مثل وقتی که حواسم نیست و دوباره انگشت کوچیک پام می‌خوره به پایه صندلی، یا دستم لای در می‌مونه.
حالا که شروع کردم به نوشتنشون،
گنجه غم و کینه با من حرف می‌زنن و خودشون تصمیم می‌گیرن دفعه بعد چکار کنن،
و راه درست رو انتخاب کنن.
---
