وقتی دکتر بهم گفت باید دندون ۴ رو بکشم
دنیا تو سرم آوار شد
خیلی دارو خوردم دهان‌شویه قرقره کردم که عفونت برطرف بشه و بتونم دندونم رو نگه دارم،ولی خب دیگه دیر شده بود.باید زودتر می‌رفتم دندون‌پزشکی!
......
از وقتی دندونم رو کشید
وقتی میرم جلو آینه، همش بهش نگاه می‌کنم
ببینم موقع حرف زدن یا موقع لبخند زدن
چقدر جای خالیش تو ذوق می‌زنه
بعد بیشتر تو آینه دقیق شدم
موهای پیشونیم هم، خیلی سفیدیاش بیشتر شده
زیر چشمم که گود افتاده
عضلات کنار صورتم هم به نظر شل و افتاده اومد
حس کردم اوف... چقدر پیرشدم!
انگار پیری یهویی،
کج یه گوشه‌ی خلوت، خفتم کرد
چند روز گذشت...
دیگه تو آینه به خودم نگاه نمی‌کردم
وقتی می‌خواستم برم بیرون
حتی کرم ضدآفتاب که حتماً می‌زدم، هم نزدم
اصلاً آرایش چیه؟ یه رژ ساده!
اصلاً برام مهم نبود چطور به نظر می‌رسم
هیچ چیز مثل قبل نبود؛
با خودم فکر کردم
پیری حتماً یه حسه
جدا از روند طبیعی که اتفاق می‌افته
چرا من دیگه علاقه‌ای به بهترین نسخه خودم بودن ندارم؟
اصلاً اهمیتی برام نداره!
خب چرا؟
یعنی با نبودن یه دندون، من دیگه پیرم؟
من فقط ۴۴ سالمه
هم‌سن و سال‌هام بعضیاشون...
شروع کردم به فکر کردن
درباره‌ی چهره‌ی هم‌سن و سال‌های خودم
مخصوصاً اونایی که وقتی لبخند می‌زدن
جای دندون ۴ و ۵شون خالی بود
زیاد بودن
حتی بعضیاشون از منم کوچیک‌تر بودن.
فکر کردم
حس پیری شاید شاد نبودنه
پیرزن‌های شاد ،خیلی زیبا هستن
وقتی لاک قرمز می‌زنن
و لباس سفید می‌پوشن
موهاشون رو درست می‌کنن
و گردنبندهای رنگی می‌اندازند
و از همه مهم‌تر
با رژ صورتی لبخند می‌زنن
یه چیزی خوندم که نوشته بود:
پژوهشی گسترده نشان می‌دهد
پیر شدن به صورت تدریجی اتفاق نمی‌افته
بلکه در سنین خاصی، به صورت ناگهانی
یه موج در بدن اتفاق می‌افته
و در اون سن، بدن یه مرحله پیر می‌شه.
این سن‌ها عبارتند از:
۳۴ سالگی، ۶۰ سالگی و ۷۸ سالگی!
چه جالب...
من الان فکر می‌کنم
"پیری یعنی شاد نبودن"
ربطی به دندون و موی سفید نداره
