ویرگول
ورودثبت نام
عطیه اکبری
عطیه اکبریبه افتخار نوشتن
عطیه اکبری
عطیه اکبری
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

کمتر دوست داشتنی

برای سفر آماده شدم و دلم با رفتن نیست. اوضاع پاندمی یک طرف، و خرج کردن کوپن "سفر" برای یک دید و بازدید فامیلی از طرف دیگر باعث می‌شود به عنوان یک عاشق سفر دلم با رفتن نباشد.

در اینجور مواقع سعی میکنم همراه خودم چیزهایی بردارم که شبیه سپر برایم عمل کنند‌. چیزهایی که باعث شوند انرژی کافی برای نگه داشتن نقاب روی صورتم داشته باشم. کتابی دلنشین. هدفون برای گوش دادن. دفتر و قلم برای نوشتن و طراحی. انگار سوپاپ اطمینان باشند. همینطور به حد کافی لوازمی برای رنگ و لعاب دادن به چهره ی خسته و ساده ای که معمولا تلاش قابل توجهی برای تغییرش نمیکنم.

نمیدانم... شاید حالا که میتوانم این را ببینم، این تلاش برای حفظ نقاب را، هدفم را بگذارم روی اینکه سعی کنم کمتر نقابم را روی چهره نگه دارم.

یک خواننده ای اخیرا شناخته ام به اسم هالزی. چهره ی دلنشینی دارد. سبک و صدایش چندان سلیقه ام نیست. اما در یکی از اکسپلور گردی ها (گیلتی پلژر اصلیم) قسمتی از مصاحبه اش را دیدم. میگفت یک روز میفهمی که main character داستان هیچکس نیستی؛ جز خودت. احتمالا آمادگی شنیدن چنین جمله ای را داشتم که اینقدر به نظرم مهم آمد.

با خودم می‌گویم اگر شخصیت اصلی داستان هیچکس در این دنیا نباشم، این همه تصور اینکه دیگران درباره ام چه می اندیشند و ترس از افکار و قضاوتشان و عواقبش، چقدر می‌تواند منطقی باشد؟ این فکر کردن مداوم به تاثیر خودت روی آنها چقدر می‌تواند واقع بینانه باشد؟

اگر عمه فلانی بفهمد که من آنقدرها با حوصله نیستم، یا خاله بهمانی بفهمد که علاقه ای به فلان مقوله ندارم، چه فرقی می‌کند. همه بدانند چندان فیت و زیبا نیستم. میتوانم کمتر لبخند زوری بزنم. کمتر سر حرف باز کنم. به ویژه کمتر تلاش کنم sweet به نظر بیایم. من هم یک غریبه برای همه. چه فرقی میکند؟


۷
۱
عطیه اکبری
عطیه اکبری
به افتخار نوشتن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید