عاشق این هستم که کار کنم. اما همزمان از کار کردن میترسم. مدتی ست روی این قضیهی کار دارم کار میکنم.
اینکه چرا هیچ کاری انجام ندادن برایم اینقدر امن شده. دلیلش چیست. چه حسی دارم و ...
همزمان انتظار اینکه هرچه زودتر سختکوشی ام رو بیاید و زمام امور را دست بگیرد شاید اضطرابم را بیشتر میکند و کار را سخت تر.
دیروز کمی بار کار را با حرف زدن درباره ش سبک کردم. تاثیرش را دیروز و امروز دیدم و انگار دارم آرام آرام مشغول میشوم.
با این حال مدام عذاب وجدان کارهای دیگر انجام نشده، مثل خانه زندگی و به خصوص بچه از گوشه کنار ها سرک میکشد. گرچه بچه از زندگی خودش راضیست. امروز او را هم به گردش بردم. یکی دو تجربه جالب هرچند کوتاه در خانه داشتیم و در کل با هم خوب گذراندیم. حتی شب هم قرار است به روستا برویم. نمیدانم انتظار چه معجزه ای از خودم دارم.
شاید اگر روزی واقعا باور کنم کسب و کارم معجزه کردن نیست و متواضعانه بپذیرم که انسانی ناتوان و ناقص همچون سایرین هستم، حال بهتری داشته باشم.