نمیخواهم ژست بیخواب ها را بگیرم. بگویم که اختلال خواب دارم که خیلی با کلاس و فرهیخته نما ست چون در درون خودش نمایشی از وجود غم عمیق درونی یا دغدغه های خیلی مهم مبهم دارد. و این جذابش میکند.
بله آدم سخت خوابی هستم. راحت خوابم به هم میخورد. ولی اعتراف میکنم خیلی اوقات نخوابیدنم ریشه در خواب بدهنگام عصر یا مصرف بی موقع کافئین دارد. همین امروز خستگی فشار آورد و با وجود اینکه ۱۰ صبح بیدار شده بودم، ۵ عصر تا ۶ و نیم خوابیدم. خواب خوب دل انگیری بود. اما باعث شده الان که ساعت ۴ به اصطلاح صبح است بیدار بیدار باشم.
بدی به هم خوردن ساعت خواب این است که نمیتوانی روی ساعات بیداریت حساب کنی. مثلا الان ۲ ساعت است بچه خوابیده و من کاری جز بودن در رختخواب و هر از گاهی چک کردن گوشی نکرده ام. در حالی که اگر میدانستم بناست دو ساعت بیدار باشم حداقل یک فیلم خوب میدیدم! و از آن طرف کسی که ۴ میخوابد نمیتواند ۸ صبح بیدار شود و چند ساعت از صبح را هم از دست میدهد. تازه شانس بیاورد سر درد و کوفتگی و ... فردایش را کلا زهرمار نکند.
خلاصه حال عجیبی ست. همسر و بچه دور و برت خواب خواب باشند. چه رویایی! تو بیدار در سکوت خانه. انگار نه خوابی نه بیداری. یک جایی این وسط ها... انگار منتظر در یک ایستگاه نشسته باشی که اتوبوس خواب بیاید و این بار تو را هم با خودش ببرد.