امروز یک مساله ای پیش آمد. یکی از آدم های مهم زندگی دلخور شده بود. یک آدم مهم دیگر به من گفت که آن یکی آدم مهم دلخور شده است و برداشت من این بود که مقصرم. در اینطور موارد خیلی خیلی سریع میروم در لاک خودم. انگشت اتهام به سمت خودم میگیرم و حسرت میخورم که کاش فلان جور و بهمان جور رفتار کرده بودم. حسابی هم میترسم. میترسم از اینکه این چیزی که خلاف میل آن آدم مهم شده و باعث دلخوریش، عاقبتش چه شود.
حس کردم کمی جو سنگین شد. هر حرکتی را میتوانستم از روی دلخوری تعبیر کنم. یک آن به خودم گفتم بهتر است از لاک دفاعی بیرون بیایم و با طرف حرف بزنم. خیلی صاف و ساده سوالی از او پرسیدم که نشان میداد از مساله خبر دارم. او هم شروع کرد به صحبت و در نهایت فهمیدم دلخور هست اما نه از من. از شخص دیگری و از شرایطی که در مجموع پیش آمد. او هم کمی حرف زد و سبک شد. من هم خیالم راحت شد. گوش شنوا شدم کمی و تمام.
در همین حد غلبه بر اضطراب برایم قدم مهمی محسوب میشود و خوشحالم