یکی از بزرگترین تناقض ها و تردید های من در زندگی وقتی ست که در مساله ای بر اساس نظر و ارزش های شخصی خودم عمل میکنم. اما آن عمل وقتی در بستر جمع روی میدهد آن اثر و نتیجه ای که من میخواهم را ندارد و اثر و نتیجه ای که من نمیخواهم را دارد. آن گاه در این دو راهی گرفتار میشوم که بر اساس قطب نمای شخصی خودم حرکت کنم. یا نیم نگاهی به اطراف بیندازم و کمی همرنگ جماعت شوم. مسیر را به دلخواه بروم یا نتیجه دلخواه را جستجو کنم.
نمونه ی ساده و دم دستش کلاس اسکیت بچه است. بچه را که میبرم کلاس اسکیت با مادر دوستش کنار هم هستیم. مادر دوستش با دقت روند کلاس را پیگیری میکند. دقت میکند ببیند مربی چه میگوید و بچه چطور عمل میکند. حواسش هست هروقت بچه ش نگاهش کرد برایش تشویقی بفرستد و همینطور همیشه تذکر بدهد که پایت را بالاتر بیاور یا سریع تر برو. من اما دوست دارم ببینم خودش چطور است در کلاس. تماشایش میکنم. میدانم تنبلی میکند و مسیر ها را نصفه دور میزند گاهی. یا پاهایش را به اندازه کافی بالا نمیآورد. ولی ته ذهنم این است که خودش میداند و مربیش. و ته تهش کلاس اسکیت تفریح این بچه هاست و مگر قرار است چه در بیاید از اینها؟ و دوست دارم واقعا همراه و تماشاچی باشم. اما میبینم یک زمانی که تشویقش کنم حسابی ذوق میکند. یا وقتی به زور راضیش میکنم به زمین برگردد و تمرین را ادامه دهد به جای اینکه دوستانش را تماشا کند، در نهایت خودش حس بهتری دارد تا وقتی که نرود و بماند.
میمانم بین اینکه مثل یک مربی دوم من هم هلش بدهم و او موفق تر شود و از کار خودش و کلاس حس بهتر بگیرد و احساس توانمندی کند، یا رها کنم و بگذارم هر چقدر دوست دارد دریافت کند. آن وقت با حس شکست چه کند؟ با حس کم تر بودن؟ این حس را از من نمیگیرد که به او اهمیت نمیدهم؟ به جای اینکه حس آزاد بودن دریافت کند؟