اولین تجربه وبلاگ نویسی ام برمیگردد به ۱۵ سالگی. تازگی ها وارد دانشگاه شده بودم (به دلایلی زود دانشجو شدم) آنجا اساتید گفتند باید ایمیل داشته باشید. در خانه اینترنت درب و داغان (همان نوستالژیک اعصاب خرد کن) داشتیم و کیف عالم را وقتی میبردم که به بهانه ایمیل و تحقیق مینشستم پای نت. در دانشگاه بهشت مهیا بود. سایت دانشگاه! نمیدانم چه شد که با بلاگفا آشنا شدم و این آغاز راهی دراز بود!
آن روزها علاقه دیگرم رادیو جوان بود. نسل جوان خوش قریحه ای در رادیو جوان گوینده و نویسنده و سردبیر بودند. وه که چه دنیای جدیدی! برای امثال ما که در محیط نسبتا بسته ای بزرگ شده بودیم، یک شبکه رادیویی خوب و به روز راهی به سوی دنیای هنر، دانش و نگاهی نو به جامعه بود. جایی برای خندیدن و کیف کردن. کم کم فهمیدم گوینده ها و سردبیرهایی که آنقدر دوستشان دارم وبلاگ نویسند.. وبلاگ هایشان را دیدم و فهمیدم اینجا هم دنیای جدیدی است! تصمیم گرفتم خودم هم بنویسم. اولین وبلاگم اسمش افکار گسیخته بود. قرار بود طنز باشد. اوایلش بود. اسم خودم را هم گذاشته بودم خوش‌نویس! کم کم رفت به سمت روزمره نویسی. دوست پیدا کردم. از آنهایی که عاشق رادیو بودند. شبکه ای تشکیل شد و یکی از شیرین ترین گروه های رفاقتی زندگیم در فضای بلاگفا رقم خورد. یک وبلاگ گروهی داشتیم و گپ میزدیم...
کم کم برکت از رادیو جوان و بلاگفا رفت. کوچ کردم به بلاگ بیان. بد نبود. آنجا فضای جدید و دوستان جدیدی تجربه کردم. وبلاگ جایی بود برای رتق و فتق زندگیم. یادم می آید صفحات صبحگاهیم را به شکل رمز دار در وبلاگم می‌گذاشتم. یا ازدواج که کردم یک وبلاگ مشترک با همسرم داشتیم که برای هم بنویسیم. آن هم رمز دار البته :) جدی بود قضیه نوشتن خلاصه...
بچه دار شدم. فضای کلی حاکم بر نوشتن های مجازی هم عوض شد. حالا به جای وبلاگ، انگار اینستاگرام جدی تر بود. راستش من هیچوقت وارد فضای فیس بوک و توییتر نشدم. جذبم نمیکرد. درگیری با به قول قدیم ها فلفل شکن هم بی تاثیر نبود.
بعد از به دنیا آمدن دخترم پیج ایستاگرامم را پر کردم از عکس های روزمره م از او. نوزاد داشتن به هر حال اتمسفر خاص خودش را دارد. افسردگی پنهان، اضطراب، بی خوابی، ترس، به همراه حجم زیادی از لذت و زیبایی و مهر.
نحوه ی برخورد من با اینستاگرام همیشه متاثر از تجربه وبلاگ نویسیم بود. یعنی همان انتظار را داشتم و همان جور رفتار میکردم. از اینکه اولش یک عکس است و بعد متن نمایش داده می‌شود خوشم می آید. ولی هنوز متن برایم مهم تر است. به افتخار نوشتن و هر جور قلم واقعی و مجازی کلاه و هرچه بر سر باشد از سر برمیدارم :)
