مثلا پولش را داشتم و یک جای خوب حدود ۳۰ تا ۵۰ متری اجاره میکردم یا بهتر از آن میخریدم. قفسه های فراوان داشت و وسطش هم دو سه تا میز با صندلی اطرافش. یک جای مخصوص هم خودم داشتم که پشتش بنشینم و لپتاپ بگذارم و دفتر و دستک و ابزارهای کارم. مدادی، مقوایی، کاغذی، آبرنگی... یک گوشه دور و بر خودم یکی از این چای سازهای جدید هم داشتم که چای رویش دم میکشد.با فنجان و نعلبکی های قشنگ و کمی شیرینی جات برای کنار چای تازه. یک یخچال کوچک که تویش آب معدنی به قدر مکفی و کمی میوه بود...
همه ی کتابهایم... همه ی آن هایی که اینجا در کتابخانه هستند و همه ی آنهایی که مظلومانه در انبار کارتن خواب شده اند در قفسه ها مرتب و منظم میچیدم. یک سری کتاب های بچه را هم میبردم و یک طبقه اختصاص میدادم به کتاب کودک.
هر روز میرفتم مینشستم پشت میز. بچه هم میتوانست بیاید. مشغول نوشتن یا طرح زدن میشدم. کارم را همانجا انجام میدادم. وسط هایش آدم ها می آمدند. میپرسیدند کتاب میفروشید؟
من هم میگفتم نه... کتاب امانت میدهیم. بفرمایید داخل...
می آمدند و مینشستند و میگفتند یک رمان خوب کم حجم میخواهم... من هم شروع میکردم به گشتن و پیشنهاد دادن. کتاب ها را برمیداشتند و تا مینشستند نگاهی بیندازند من چای می آوردم برایشان. یکی را انتخاب میکردند و من در سیستم اسم و مشخصاتشان را ثبت میکردم و میرفتند... پول هم میدادند لابد.
بعضی ها هم که از قبل مشتری بودند می آمدند و بیشتر میماندند. گپ میزدیم. درباره همه چیز. به خصوص قصه ها و کتاب ها.
حتی میتوانستم شاگرد داشته باشم. دو تا نوجوان عاشق نقاشی... سه تا آدم بزرگ که طراحی باید یاد بگیرند... و روزگار میگذراندم...
این ها رویاهای من برای پیکتاب است. عشقی که دو سال است آغاز شده. باهم حسابی دوست پیدا کردیم و تجربه کردیم. الان در خواب زمستانی ست اما مطمئنم دفعه ی بعد قوی تر پرواز میکند.