یکی از لحظات تکان دهنده در مادری آن لحظه ایست که ناگهان به یه فهم شهودی میرسی که فرزندت یک آدم متفاوت از توست. و تو در دنیای خودت، یعنی آن فردیت خودت، تنهای تنهایی.
بچه معمولا خیلی به آدم وصل است. آن از اولش که نه ماه درون آدم زندگی می‌کند. بعدش ۲ سال در آغوشت است و و باقیش را هم اکثر ۲۴ ساعت در جوارت. مدام به آغوشت، صدایت، حضورت، توجهت نیاز دارد. همزمان که از فرط خستگی یا نیاز به خلوت و فضای شخصی کلافه شده ای، برایت بخشی از تنهایی را نیز پر می‌کند. هرچند در سطحی ممکن است باعث شود تنهاتر شوی. مثلا از برخی روابط اجتماعی محروم شوی یا حداقل برایت کمرنگ شود. خلاصه نخواهم پیچیده اش کنم (چون خودم هم ورژن پیچیده ابن حرف ها را درست نمیدانم) فکر میکنم به نوعی مادر و فرزند در هم تنیده می‌شوند.
نوعی همراهی عجیب. به عبارتی میتوان گفت هرچه فرزند رشد می‌کند رشته ها دانه دانه گسسته میشود. همچنین میتوان اینگونه اندیشید که نوع رشته ها تغییر می‌کند. در هر صورت هرچه فرزند بزرگتر میشود، اگر چشمت را به روی واقعیت نبندی میبینی که او موجودی کاملا جدا از توست. گرچه برای آدم هنوز انگار بخشی از بدنش در بیرون است. ولی خب... در واقع این نیست. او بشری ست مستقل.
مثلا دقایقی پیش در اتاق نشسته بودم منتظر بچه بیاید تا بخوابیم. موقع خواب به حضورم نیاز دارد. بچه اما در اتاق کناری نشسته بود پیش پدربزرگ و مادربزرگ و عمه ش و گپ میزدند درباره مهمانی امشب. درباره اینکه بچه ی میزبان چطور بچه ای بود و چرا اینقدر هیجان زده بود! بچه تحلیلش را گفت. بقیه هم. یکی سعی کرد رفتار بچه میزبان را توجیه کند. یکی دیگر سر شوخی را باز می‌کند . دور هم بودند. چنین صحنه ای برای آدمی مثل من کم پیش می‌آید. من اینجور تحلیل ها را معمولا میبرم به اتاق فکر خودم. یا اینکه بعد از یک روز شلوغ به چیزی جز خلوت و خواب فکر نمیکنم. اما بچه با خوشحالی مشغول گپ زدن بود. یک آن حس کردم من نمی‌توانم لذت و حس او را بفهمم .من نمی‌توانم کاملا نگاه او را درک کنم. حالا حالاها قرار است او زاویه دید و احساسات مخصوص خودش را داشته باشد و من هر روز از او دور تر خواهم شد. فقط باید تلاش کنم تا جای ممکن او را بفهمم و با کمی فاصله تماشایش کنم و حتما و قطعا او را بپذیرم.
یک آن فهمیدم من در دنیای فردی خودم تنهای تنها هستم. نه فقط من، که هرکسی. هرچند دختر کوچولوی شیرین و صمیمی داشته باشم که همیشه همراهم باشد. حتی موقع خواب.
