به من گفت دروغگو هستم.
فارغ از اینکه وقتی کسی آدم را دروغگو بنامد، به آدم برمیخورد، به خاطر این بیشتر دل گرفته شدم که تعریفش از دروغ هیچ ربطی به دروغ نداشت.
او دروغ را معادل تردید و تغییر گرفت. وقتی تصمیمی حساسیت بالا دارد از نظر من طبیعی ست که مدت زمان زیادی در تردید به سر ببری. مدتی این راه، و مدتی آن راه را مناسب بدانی. اگر این تردید را برای کسی بازگو کنی، آیا با هربار فکر کردن به راهی متفاوت و بیان آن، دروغ گفته ای؟ یا این صرفا نشانه تردید تو و بررسی راه های موجود است؟
و تغییر... طبیعی ست که آدم امروز به آنچه ۷ سال پیش گفته است معتقد نباشد. در طول زندگی تجربیات مختلف، آگاهی، تغییر شرایط و هزار چیز دیگر آدم را متفاوت میکند. غمگین میشوم وقتی تغییر معادل مفاهیم منفیی چون دم دمی مزاج بودن، دروغ و ... تلقی میشود. خصوصا تغییری که با آگاهی و تلاش اتفاق افتاده باشد.
نمیدانم... از نظر من افتخاری در طی کردن راه کلیشه ای دیکته شده از جامعه، آن هم همان بخش جامعه که ما با آن سر و کار بیشتر داریم، نه یک کلیت بزرگتر، نیست. در حفظ و حراست از هر آنچه ۱۰ سال پیش می اندیشیدیم هم افتخاری نیست.