درخت گردو فیلمی با کارگردانی مهدویان که از نظر تصویر برداری_موسیقی_قاب بندی،ویژگی های منحصر به فرد خودش را دارد.
فیلمی بسیار غم انگیز که احساسات آدم را برانگیخته میکند با بازی چند تن از بازیگران که بعضی از آن ها بسیار عالی مثل پیمان معادی و بعضی برعکس بازی های دغعات قبلشان بد،مانند مهران مدیری.
از همان لحظات اول فیلم مخاطب با کارکتر پیمان معادی همراه میشود و به نظر من این به خاطر این است که هم داستان ملموس است و هم بخش زیادی از آن به خاطر بازی خوبِ پیمان معادی که به خوبی توانست نقش یک پدر مهربان و و دلسوز را ایفا کند و آن حس پدرانه و پدر بودن در این فیلم به خوبی به چشم میخورد که ویژگی بارز آن است.
پیمان معادی به طبیعی ترین حالت بازی میکند و مخاطب فکر نمیکند که او در حال بازیگری است و همین به فیلم هویت میبخشد.
اما یکی از ایرادهای بزرگ آن نداشتن فیلمنامهای خوب است که فیلم در همان سطح میماند و انگار جنگی اتفاق نیفتاده و مقصری نداشته است.
کارگردان تمرکز بیشتر خود را روی احساسات مخاطب گذاشته است و در نهایت همان ناله و گریههاست که مخاطب را تحت تاثیر قرار میدهد برای مثال درختی که هربار جلوی دوربین آن را میبینیم به شدت ما را ناراحت و متاثر میکند،و از نظر خود من فیلم محتوایی ندارد و کارگردان بسیار تلاش کرده است از راه احساسات وارد شود و با صحنههای دردناک و غم انگیز مخاطب خود را تحت تاثیر قرار بدهد.
فیلم درام خود را از دست داده است و به شکل مستند تبدیل شده، قصهای برای روایت وجود ندارد و خلاقیتی برای روایت داستان دیده نمیشود انگار که مستندی است با چند بازیگر خوب.
ولی در مجموع موضوع آن که تراژدی بمباران شیمیایی سردشت و دیگر شهرهای کردنشین است بسیار مهم است که متاسفانه از نظر سینمایی یک دست نیست و از لحاظ کیفیت دچار چند پاره بودن شده است که باعث شده است فیلم محتوای اصلی خود را نرساند.