شیار ۱۴۳:نرگس آبیار به درستی جغرافیایی را انتخاب میکند که کمتر کسی با آن آشنایی دارد و لهجه شیرینی که کمتر کسی شنیده است و این خود باعث تقاوتی با دیگر فیلم ها میشود.
در این فیلم به درستی همه کارکترها به ما معرفی میشود و شاید به خاطر وجود کارگردان زن است که حسِ مادرانه به خوبی نشان داده میشود و مخاطب عمق این وابستگی و نگرانی مادر را درک میکند.اما در اوایل فیلم عاشقانههای آن به حدی زیاد میشد که فیلم کم کم داشت از قالب سیاسی خود بیرون میآمد و به یک فیلم نیمه عاشقانه تبدیل میشد،البته این میتواند به خاطر جغرافیایی که انتخاب کرده بود نیز باشد زیرا آن جغرافیا همچین چیزی را میپسندد.
نرگس آبیار برای این که تنهایی مادر را نشان بدهد و از همه جهت بررسی کند از موقعیت های کلیشهای زیادی استفاده کرده بود که باعث میشود تماشاگر بتواند قسمتهایی از فیلم را پیش بینی کند،و صحنههایی که وجود آن ضروری نبود و فقط باعث طولانی تر شدن فیلم میشد یکی از نقاط ضعف آن بود مثل صحبت کردن الفت با روح یونس.
فیلم یک دید و نگاه زنانه دارد و بر محور زنان پیش میرود اما در کنار آن جنگ را نشان میدهد، آدم هایی که درگیر این موقعیت و سختی هستند به نگاه و دید فیلم عمق عمیق تری داده است و دو چیز که در این بین باهم تلاقی شده است و به خوبی به چشم میخورد دفاع مقدس با وجود مادران و زنان است که یکی از تقاط قوت آن به حساب میآید.
اما در بعضی جاها من به عنوان یک مخاطب فکر میکردم که فیلم اهمیت اصلی خود و زاویه نگاهش را از جنگ میگیرد و اولویت آن را به آن عشق مادر و فرزند میدهد ولی خود این صحنه های احساسی باعث میشد احساسات مخاطب برانگیخته شود و خود را همراه داستان کند.
و در آخر این فیلم دست روی نقطه مهمی ا جنگ گذاشته بود که آبیار هم توانسته بود هنرمندانه آن را به تصویر بکشد.