داشتم داستانی در مورد خدمت خفت بارم مینوشتم که به یک چیز فرعی رسیدم حافظه ام طبق معمول از شاخه ای به شاخه دیگر پرید به قول ولادیمیر ناباکوف من حافظه بسیار حساسی دارم ( شرط میبندم نود درصدتون این اصطلاح رو نشنیده بودین) این خاطره یا تجربه رو یه مقام نه چندان عالی رتبه حفاظتی تو خدمت برامون تعریف کرد فکر کنم یه ستوان سه بود که همیشه لباس شخصی میپوشید و خیلی هم آدم خوش رویی بود
میگفت تو جنگ ایران وعراق و عملیات بازپس گیریه خرمشهر ارتش ایران تونسته با تکنیکی بومی و ناشناخته بر پدیده ریگ روان که مرموز ناشناخته و دفاع ناپذیر به نظر میرسید غلبه کنه و عملیاتش رو ادامه بده و خاکش رواز دشمن غاصب پس بگیره این مسئله به گوش مقامات نظامی آمریکا میرسه و چون خودشون تجربه ای در مرود این پدیده شنهای روان نداشتن مات و معطل میمونن که آخه چجوری ممکنه با همچین چیز فاکینگ و جهنمی مقابله کرد و در حینش عملیات هم کرد ( مث اون یارو که تو جنگ آش ولاش شده بود گفته بود تو یه دستم سپره تو یکی شمشیر پس چجوری بجنگم؟)به ارتش ایران پیام دادن که اگه اون تکنیک رو به ما یاد بدین ده میلیارد دلار طبق یه قرارداد معتبر بهتون میدیم و هیچ کلکی هم تو کار نیست ولی ارتش ایران از آموزش این تکنیک بومی و منحصر به فرد طفره میره و ده میلیاردشون رو هم نمیگیره اینجا بوده که آمریکا با استفاده از عملیات جاسوسی و نفوذ به آرشیو صدا و سیما با صرف هزینه خیلی ناچیزتر پی به اون راز بزرگ میبره گویا خود سربازها هم نمیدونستن که چجوری موفق به انجامش شدن در واقع اصلا نمیدونستن که ریگ روان چی هست و چجوری مانع انجام عملیات میشه و ...تکنیک بومی اینه به هزاران سرباز گفته بودن زیلوهاتون رو بندازید رو ریگها و روش دراز بکشید به همین راحتی مانع حرکت ریگهای روان شدن و سایر نیروها عملیات رو انجام دادن و موفق شدن خرمشهر رو پس بگیرن