ویرگول
ورودثبت نام
Hamid
Hamidهرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
Hamid
Hamid
خواندن ۹ دقیقه·۴ ماه پیش

پیوند با بزرگان( شغال و شیر)

باید بگویم بین ما چه شد؟ راستش هیچ

او یک استاد خود خوانده ادبیات بود آشناییه ما مثل همه آشنایی های آبکی اتفاقی و ناجور بود یک مدتی با هم دوست بودیم یا به قول خودش دوست طور

بعد که او فهمید من به نوشتن علاقه دارم گفت راهنمای نویسنده های تازه کار است .

ببین آنها در چه سطحی بودند که او راهنمائیشان میکرد نوشته هایش فقط کمی بهتر از نوشته های من بود.

تنها نصیحتش به من این بود که پاراگرافهایت بلند و نفسگیر نباشدو همیشه دروغ بگو چون نویسنده خوب بهترین دروغگویه جامعه است و هیچ نیازی به صداقت ندارد چون صداقت نشانه بارز تسلیم و ضعف است

پاراگرافهای من از سی سال قبل که ادای نوشتن را در میاورم به همین بلندی و نفس گیری بود و هست و چاره ای برایش ندارم

و اینکه دروغگو باشم هم از آن حرفهاست

راستی فکر میکنید با آنهمه نوشته و راهنمائی و استاد استاد که بچه های جغله به خیکش میبستند چه چیزی نوشته؟

خاطرات آبکی و سفرنامه هایش زمانی که راننده تریلی بود و ماجراهای عشقی اش

عاقبت یک اتفاق جالب بین ما افتاد و آن وجود یک دوست مشترک بود که وجود او یعنی افشین مزید بر آن دوستی شد‌.

دوست مشترک ما یک نویسنده واقعی با دو رمان و یک مجموعه داستان چاپ شده بود.البته انجمنی خیریه که از افراد معلول حمایت میکرد با هزینه خودش و بدون چشمداشت مالی آنهم با کیفیت و تیراژی فاجعه آنها را چاپ کرده بود‌.

. من هرگز اورا از نزدیک ندیده بودم

میدانستم که معلول و اسمش فرهاد است

دو سال قبل او آگهی ای که من در نت زده بودم را از روی حواس پرتی یا هر چیزی بد متوجه شده بود

فکر کرده بود من به استاد نویسندگی نیاز دارم و پیشنهاد داده بود که میتواند داستانهایش را به قیمتی ناچیز به من بفروشد تا به اسم خودم چاپ کنم

چندان جدی نگرفته بودمش و دوست مجازی بودیم و در مورد تکنیکهای نوشتن حرف میزدیم

دوتا از داستانهای کوتاهش را خوانده بودم صرف نظر از اینکه مطابق خواست و هماهنگ با نبض بازار نشر نبود از هر کلمه اش در داستان میشد لذت برد

یادم است اسم یکی از آنها چرط چرط بود که نود و نه درصد فارسی زبانان دنیا متوجه معنی اش نمیشوند

و آن اسمی بود که او برای افتادن قطره آب روی آهن گداخته انتخاب کرده بود

ودر آن داستان خلاقانه و سرشار از استعداد که میتوانست نقطه عطفی برای نویسنده های نسل نو تبریز باشد به خیانت جانگداز زنش( زن خیالی) که در داستان معلول نبود و آدمی معمولی با کار و در آمد خوب بود را چنان با دقت و زنده وصف کرده بود که حس خفگانی پر زور و فزاینده خواننده را میگرفت و مثل پیچش یک آناکوندای غول پیکر استخوانهای روح را میشکست

نوشته های او در مقابل نوشته های من و افشین(همان استاد) مثل تکنیک مسی در برابر بازیکنان لیگ هند یا نپال بود.

آن روز افشین مرا طوری که انگار لطف خیلی بزرگی بهم میکند به دیدار او برد به محض دیدن شناختمش اصلا شکی در آن نبود

ولی او وانمود کرد که مرا نمیشناسد و نمیدانم منظورش از آن رفتار چه بود

اولین بار بود که یک استعداد واقعیه نویسندگی را از نزدیک ملاقات میکردم

وضع واقعا بدی داشت در فقر و فلاکت عجیبی بود پدر پیرش توانائیه رسیدگی به اورا نداشت معلوم بود خیلی وقت است به حمام نرفته .اگر هم رفته الکی خودش را خیس کرده و بیرون آمده .خانه شان در محله ای کم عرض بود ولی افشین در اینکار خیلی تند و تیز بود اورا که خیلی لاغر بود با خنده و شوخی روی دوشش انداخت و ویلچرش را تا کرد و از آن دالان دلگیر بیرون کشید و توی ماشینش گذاشت و من پشت نشستم و به جلسه نویسندگان تازه کار در یک اداره که در اصل هیچ ربطی به داستان و فرهنگ نداشت و اصولا باید در آن ساعت تعطیل میبود رفتیم اکثر اعضا مثل خود فرهاد فرزندان کارکنان آنجا بودند و هدف از تشکیل آن گروه نویسندگان افزایش تعاملات اجتماعی آنها بود نه نویسندگی واقعی و دغدغه فرهنگ و اینجور چیزها

هیچ کلمه و جمله و توضیحی نمیتواند سکون و رخوت و بی انگیزگیه آن جمع بیست نفره را توضیح دهد شبیه قسمتهایی از کتاب۱۹۸۶جورج اورول بود که زندگیه سگیه اعضای حزب در آپارتمان مسخره و مخروبه را توصیف میکرد

پنج شش دختر با صورتهای افسرده .لباسهای زشت . نگاه هایی کرخت و بی حس که انگار به زور آنجا آمده بودند انشاهایی بچه گانه به جای داستان نوشته بودند تا فرهاد بخواند و نظر دهد .

در حرکات و رفتارشان هیچ میلی به یاد گرفتن و علاقه ای به نویسندگی دیده نمیشد زنهای متاهل و خوش لباس تری بودند که نوشته هایشان بهتر و شبیه داستان بود پسرها هم اصلا چیزی ننوشته بودند جز دو نفر که مرد هایی بالغ و کارمندان همان اداره و ساکن کوی سازمانی آنجا بودند نوشته های آنها هم در همین حد که من مینویسم بود

بعد فرهاد که مسلح به سلاح عرزشمند تند خوانی بود زیر هرکدام از نوشته ها یاد داشتی مینوشت و نکاتی را توصیه یا گوشزد میکرد

بعد شروع کرد به خواندن همان داستان چرط چرط معروفش و یک داستان از صادق هدایت که بسیار زیبا و بی نقص بود عجیب است که داستان او تنه به نثر هدایت میزد و چیزی کم نداشت.

نکته های ادبی را که به ذهنش میرسید را میگفت و تاکید او این بود که فقط داستانهای ایرانی بخوانند و سراغ خارجی ها نروند

شاگرد سابق او در تهران نویسنده پرکاری شده بود و فیلمنامه یک سریال پر بیننده را با گروهی از نویسندگان گمنام مثل خودش نوشته بود و آن روز به تبریز برگشته بود و سری به کلاسی که روزی خودش هم عضوی از آن بود زده بود

فرهاد از او به عنوان افتخار نویسنده های تبریز یاد کرد او مردی جوان خوشتیپ و خوش لباس بود و معلوم بود که در سرش ایده های تند و تیزی دارد

آن دخترهای یخ زده و بی روح حتی به او هم توجهی نداشتند و معلوم نبود به چه چیزی فکر میکردند اگر همچین گوهر نایابی در محفل آدمهای زرنگ و سرزنده بود نویسنده ای با آن موقعیت را حلوا حلوا میکردند تا چیزی یادشان دهد یا یک جوری دستشان را بگیرد

سطح آن کلاس واقعا پایین و بد بود مثل اینکه بخواهی از چند پیرمردی که در پارک والیبال بازی میکنند تیم فوتبال بسازی و قهرمان جام جهانی شوی!

فرهاد میگفت اینجا فقط برای سرگرمی است همینکه بیایم و سرم گرم شود خود است

افشین ولی برای شکار به آنجا میرفت دو سه بار هم به گفته خودش شکارهای خیلی خوبی کرده بود اینجور آدمها در جامعه ما زیاد هستند مثل یک پیشکار و خدنگ دور آدمهایه موفق یا بااستعداد میپلکند تا از موقعیت آنها کلاهی برای خودشان بدوزند .مثلا دور و بر یک قاضی موفق یا فوتبالیست یا بازیگر یا تاجرو...مثل کفتارهایی که همیشه در نمایشگاه ماشین پلاسند

نیما که نویسنده لژیونر ما بود و در تهران برای خودش کسی شده بود اصرار داشت که فرهاد را با خودش به آنجا ببرد و پشت صحنه آن سریال و بازیگرهای تهرانی را نشانش دهد که چقدر تعریفش را بهشان کرده و چقدر از نویسنده هایی مثل فرهاد که روی ویلچر هم نا امید نمیشوند خوششان می آید ولی فرهاد میدانست با وضع او مسافرت سخت است و طفره میرفت بعد جلسه تمام شد و توی ماشین فرهاد یک آس رو کرد

یک اسپانسر خیلی دم کلفت و سرشناس پیدا کرده بود که کل بازیگرهایه تهرانی که نیما پزشان را میداد و حتی تهیه کننده ها و کارگردانهایی که با او مراوده ای داشتند پیشش هیچ بودند

او دختر یکی از بزرگان صنعت تبریز و ایران بود هزینه تعویض روغن ماشینش از خرج یک سال ما سه نویسنده گمنام بیشتر بود و سه شیر آفریقاییه واقعی در ویلایش نگهداری میکرد

او عاشق داستان چرط چرط فرهاد شده بود و شکستن استخوانهای روحش با فشار آناکوندای نثر او را دیده بود و میخواست اسپانسرش شود و وقتی فهمیده بود او معلول هست اشتیاقش بیشتر شده بود فردا قرار بود آنها همدیگر را ببینند من و افشین اورا به حمام خانه افشین که تنها در آن زندگی میکرد بردیم و موهایش را مرتب کردیم و لباسی خوب برایش جور کردیم لباسهای خودش واقعا فاجعه بود سراسر سیاه و ارزان و مندرس

ولی از بوتیک دوست افشین برایش لباسهایه خوب و خوشرنگ ولی ارزان خریدیم من انگشتر رز کوارتزم که برایم قوت قلب و شانس می آورد را بهش دادم و افشین یک گردنبند صلیب نقره ای بایاقوتی در میانش که نشانه خون پسر بود را به گردنش انداخت تا باکره پاک محافظش باشد

بعد در مغازه ای که سه سال در آن پیک بودم سه پیتزای درجه یک خریدم و به مهرداد که مدیرش بود و موتور سواری را خودم یادش داده بودم و پیک کرده بودم گفتم بزند به حسابم تا سر ماه تسویه کنم چشمان فرهاد از دیدن آن پیتزاها برق میزد غذا خوردنش کمی بد بود البته به بدیه لباسهایش نه

برای اینکه فکر نکند زیر دینم میرود گفتم پول پیتزا رو بعد از پولدار شدن ازت میگیرم واقعا هم برای من و او پول زیادی بود من باید برای تسویه پول آنها یک روز و اگر آشنای مهرداد نبودم سه روز کارگری میکردم که بتوانم از زیر دینش در آیم برای فرهاد تقریبا غیر ممکن بود افشین بهم گفت که فرهاد دوستانی دارد که حتی در این گرانیه کمر شکن هم هوایش را دارند و هر غذایی بخواهد برایش میخرند

در تبریز اینجور آدمها واقعا زیاد هستند و هوای آدمهایی مثل فرهاد را که از فرط لاغری داشت مچهایش میافتاد را نگه میدارند البته آنها نمیدانند که آن لاغری ربطی به کم غذا خوردن ندارد و یک مسئله پیچیده پزشکی است که توضیحش سخت و تخصصی است

افشین شروع به نصیحت کرد

ببین فرهاد جون این شانسیه که هر هزار سال یبار به آدم رو میکنه اگه نظر این زنه رو بگیری بختت زده و پشتتو میبندی صادقانه بهش بگو تو چه وضعی هستی و ...

من توی حرفش پریدم

نه نه اصلا از مشکلاتت بهش نگو اونوقت فکر میکنه چتر بازی فقط وقتی بگو که ازت چیزی بپرسه اون خودش کمکت میکنه شرط میبندم یه ویلچر برقی برات میخره

فرهاد سعی میکرد خودش را به این چیزها بیتفاوت نشان دهد

من ازش چیزی نمیخوام حتی اگه ویلچر برقی هم بخره از محله ما رد نمیشه

افشین گفت پس بهتره یه خونه بهتر واست اجاره کنه شایدم یکی از اتاقایه کارخونه رو بهت بده

من گفتم یکی از اتاقایه یکی از کارخونه ها که مال کارگرایه غیر بومیه؟

افشین گفت نه یکی از اتاقایی که مال ضایعاته

فرهاد گفت من محله خودمونو بیشتر دوست دارم و من و افشین نگاه تلخی به هم کردیم و وانمود کردیم برای بلاهت او تاسف میخوریم در حالی که او از ما عاقلتر و باهوشتر بود

افشین به وضوح داشت برای موقعیت احتمالیه فرهاد در آن خاندان از ما بهترانی کیسه میدوخت فکر میکرد میتواند از آن حوض هم ماهی ای بگیرد.

حواس پرتیصادق هدایتداستاننویسندهجورج اورول
۶
۰
Hamid
Hamid
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید