ویرگول
ورودثبت نام
Hamid
Hamidهرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
Hamid
Hamid
خواندن ۲۱ دقیقه·۱ سال پیش

داستان ظهر بی پایان

ظهر بی پایان

در یک ظهر دل انگیز خردادی در یک شهرک ویلائیه اصیل و دور از هر هیاهویی مردی هفتاد ساله شبیه پهلوانان شاهنامه با موهایی سفید و تنی ورزیده با لباس خوابی شیک و گران در تراس دلباز و بزرگ ویلای شاهانه اش روی مبل سبکی نشسته و روزنامه میخواند یک لحظه حس کرد اتفاق خیلی بزرگی در اعماق وجودش یا در اعماق بیکران هستی افتاد بی صدا و بی آنکه ردی از خود بگذارد فهمید که فهمیدن این اتفاق فقط به کمک تجربیات عمیق عمر پر بارش ممکن شد و بیشتر از آن نفهمید دلش آن دل محکم و استوار و بی گناهش اندکی لرزید و کوشید که پریشان نشود و به مطالعه اش ادامه دهد چندین صفحه دیگر خواند جرعه ای از چایش نوشید و کتاب کوچکش را در دست گرفت کتابی که در سی سالگی نوشته بود و فقط یکی برای خودش چاپ کرده بود با بهنرین کاغذ و جلد دستساز چرمی و صحافیه بینقص استادی چیره دست کتابی که اسمش را ابرهای پراکنده گذاشته بود و ۵۶۸ صفحه و تقریبا فاقد ارزش هنری یا ادبی بود اما او بسیار دوستش میداشت در صفحه ۲۳۴ نوشته بود گاهی فکر میکنم ما فقط قسمت ناچیزی از واقعیتها را میبینیم و قسمت اصلیه واقعیت پشت پرده است بعد اضافه کرده بود ۴۵ روز دیگر فرزند نازنینم که اسمش فرزانه یا سهراب خواهد بود به دنیا خواهد آمد بعد در سطر دیگر نوشته بود امیدواری ها برای اتمام جنگ بیشتر شده احساس میکنم هر روز بیشتر عاشق آسیه میشوم در حاملگی زیبائیش بیشتر میشود من هرگز اورا نرنجاندم و او نیز مرا نرنجانده. شاپور و مریم دیگر از صدای موشکباران نمیترسند فردا باید تانکر نفت را پر کنم کارهای باغ را دو هفته بعد شروع میکنم .و باغ مورد اشاره همینجایی بود که حالا داشت تویش استراحت میکرد ولی آسیه دیگر نبود و فرزانه صاحب دو فرزند شده بود کتاب را بست و به این فکر کرد که آن روز به چه می اندیشید که نوشته بود ما فقط قسمت کمی از واقعیت را میدانیم و همه چیز در پشت پرده است مطمن بود که در مورد مسائل سیاسی حرف نمیزد آن روزها او خوابهای خیلی پیچیده ای میدید کتابی خوانده بود از فروید به اسم تعبیر رویا میدانست که مغز انسان خیلی پیچیده است و میتواند کارهای شگرفی بکند چیزهایی مثل پیش آگاهی اطلاع از غیب شفا بخشی کشف توطئه محاسبات معجزه وار مثل ضربهای چند رقمی زندگیه او شلوغتر از آن شد که بتواند این چیزها را دنبال کند و دو دستی به دنیایه پیدا و آشکار چسبید و خیرش را دید .حسی که چند لحظه پیش از وجودش نشات گرف باز از دوردستها خودی نشان داد مثل صدای یک وال عظیم الجثه در فاصله چند کیلومتری اعماق وجود او پر بود از حس های گنگ و نامکشوف .فکر کرد زمان کش آمده و سایه ها بزرگتر نمیشوند کلمه ی ظهر بی پایان از ذهنش گذشت ظهر بی پایان ظهر بی پایان این را چند بار با خودش تکرار کرد نمیدانست چه شده ولی انتظار یک ولوله بزرگ را میکشید به خانه رفت نوه هایش چنانکه اورا نمیبینند مشغول بازی بودند زن جوان و زیبایش در خوابی عمیق بود و او هیچ حس ضعف و گرسنگی نداشت این سالها او خیلی زیاد گرسنه میشد و این باعث شده بود غبطه سالهای جوانیش را بخورد که بدنش با نیرویی از نور و ایمان و عشق فراتر از سایر بدنها کار میکرد و او با خستگی و بی حالی و ضعف و گرسنگی بیگانه بود یک روز ماه رمضان را به یاد می آورد که چند ساعت تمام به تلاوت قرآن با صدایه مسحور کننده یک قاریه مصری گوش داده بود بی آنکه چیزی بگوید و بخورد احساس میکرد با هر کلمه کلنگی به دیواری از روحش میزدند آن شب به خوابی متفاوت از همه خوابهای عمرش فرو رفته بود پیکرش را زیر نور متناوب و قدرتمند چراغی ناشناخته میدید چند بار که آرام اما قدرتمند چشمک زد فهمید که روح از تنش جدا میشود و بالا میرود نه خیلی بالا انگار در سقف اتاق گیر کرد و شاهد خودش بود دید که از تنش صدها موجود نادیده که گمان کرد جن ها و چشم زخمهاست بیرون می آیند لحظات ناب و نفس گیر و لذت بخشی بودند چیزی که هرگز تجربه اش نکرده بود از فردای آن روز او تقریبا از غذا بی نیاز شده بود و میتوانست با یک دهم از غذای سابق زنده بماند و کار کند در یک ماه سی کیلو کم کرد و دانست همان موجودات بودند که اورا میخوراندند ولی بعد دوباره اشتها و وزنش برگشت حالا او میدانست هرچه در مورد پیامبران میگفتند ممکن بود وقتی او فقط با چند ساعت گوش دادن به قرآن چنان تکانی خورده بود آنهاکه چندین نسل کاری جز خدا ترسی و عبادت و اعتکاف نداشته اند هر معجزه ای میتوانستند بکنند بعد از آن شب او دیگر از آن خوابها ندید بعدها فهمید که برون فکنی شده بود .کلافه بود دوباره به تراس برگشت و به مطالعه ادامه داد دو ساعت دیگر گذشت و سایه ها بزرگتر نمیشدند خورشید از جایش تکان نمیخورد مطمن شد آن اتفاق بزرگ افتاده و آنها از جهان گسسته اند گوشیش را نگاه کرد نت کار نمیکرد خواست با دخترش تلفنی حرف بزند ولی آنتن هم نداشت به خانه برگشت تلفن خانه هم کار نمیکرد بچه ها با نیرویی ناشناخته بی خستگی و گرسنگی میدویدند زنش همچنان در خواب عمیق بود زن جوان و زیبا و باکمالاتش حسی به او میگفت تا دیرزمانی اورا جز در حال خواب نخواهد دید و این چیزی بود که بیش از هرچیزی اورا هراسان میکرد صدای زنگ در را شنید دوستش پشت در بود مردی که از کودکی میشناختش تاجری دنیا دیده و دانشمند در را باز کرد و به استقبالش رفت اورا هرگز اینقدر پریشان ندیده بود

تو هم فهمیدی چی شده ؟ خورشید چسبیده وسط آسمون تکونگششششش نمیخوره

آره الان فهمیدم تلفن هم کار نمیکنه نه نت هست نه آنتن

تلفن که هیچ حتی ساعتها از کار افتادن نگا کن

چی؟ اینو نفهمیده بودم

بعد به ساعت دیواری بزرگ نگاه کرد که متوقف شده بود بعد به ساعت مچی اش که آنهم به همان سرنوشت دچار بود حتی گوشی هم ساعت را نشان نمیداد

از دوستش پرسید به نظرت چی شده؟

احتمالا هممون با هم مردیم و اینم دنیایه بعده مرگه

اگه مرگ اینجوری باشه که خیلی خوبه اصلا شبیه مرگ نیست احتمالا داریم خواب میبینیم

هیچ خوابی اینجوری نیست

به نظرم چیز ترسناکی نیست خیلی هم خوبه

ترسناک بودنش بعدا معلوم میشه هنوز زوده

بعد صدای همهمه از بیرون آمد حدود صد نفر در نزدیکی خانه او جمع شده بودند و با حیرت و ژستهای ناشیانه سینمایی سعی داشتند استیصال خود را نشان دهند گفتگو میکردند دختر ۲۵ ساله بسیار شیک و خوش تیپی که باسواد و درسخوان بودن از چهره اش نمایان بود گفت فردا پرواز دارم و برای ادامه تحصیل باید به کانادا برم با این وضع راه رو پیدا نمیکنم زن پنجاه ساله و بلند قدی با قیافه ای زیبا و تا حدودی خشن گفت پسرم برای فوتبال رفته شهر بیشتر از سه ساعت طول نمیکشید ولی حالا فکر کنم ده ساعت هم شده اون جز من کسی رو نداره فکر کنم راه اینجارو گم کرده فقط ۱۷ سالشه واقعا براش نگرانم

مرد به دوستش گفت بیا با ماشین یه سر به شهر بزنیم

سوار شدند یک ماشین بزرگ و بینقص بهترین ماشینی که یکی از پهلوانان شاهنامه میتواند داشته باشد شهرک آنها فقط دوازده کیلومتر با یک سه راهی فاصله داشت سمت راست به یک ده اصیل و زیبا میرفت و سمت چپ سیو پنج کیلومتر با شهر فاصله داشت اما راه عوض شده بود دکه هایی که مردم بومی در آن مایحتاج شهرک نشینها را میفروختند نبودند و به جایشان درختهایی تناور و ناشناخته دیده میشد بیش از صد کیلومتر راندند و خبری از شهر نشد بوی دریا می آمد و به زودی در سمت راننده آبیه دریا دیده شد در حالی که تا دیروز فاصله آنها با دریا صدها کیلومتر بود بعد در دو طرف راه کوه هایی بودند از میان آنها که گذشتند خانه های شهرک خودشان دیده شد مرد جوانی که صاحب یکی از همان دکه ها بود را دیدند و خوشحال شدند مرد خواست از او در مورد وضع جدید بپرسد درست نزدیک پایش ترمز کرد و سلام داد ولی او هیچ توجهی نکرد انگار اصلا آنها را ندیده بود دو رفیق به هم نگاه کردند و فهمیدند او آنها را نمیبیند به راهشان ادامه دادند مرد گفت بیش از صد کیلومتر راه رفتیم ولی بنزین اصلا کم نشده من هم از صبح هیچ گرسنه نشدم و ضعف ندارم خورشید هم ول کن ماجرا نیست رادیو ماشین بعد از کلی زمان صدایش از پس خش خش های فراوان در آمد

به دنیای جدید خوش آمدید این صدای رادیو ناکجاست شما در پیچ و خم تخیلاتتان گم شدید از دنیای جدید لذت ببرید و خوب به خاطر بسپارید

و این جمله تکرار میشد بعد از چندین تکرار

من شمارا میبینم دو پیرمرد سوار یک ماشین شاهانه بیرون رفتن از این شرایط خیلی سخت است سعی کنید همینجا بمانید و از امکانات بینظیرش لذت ببرید بیرون هیچ خبری نیست اینجا نیازی به غذا و بنزین و دارو ندارید زمان و لذت بی پایان است و خبری از درد و رنج نیست

به همانجا که حرکت را شروع کرده بودند رسیدند تعداد جمعیت بیشتر شده بود زنی که پسرش به شهر رفته بود پرسید

چه خبر کسی رو دیدید ؟ جاهای دیگه هم همینطوره؟

آقای مشفقی گفت: وضع خیلی پیچیده تر از چیزیه که فکرشو میکردیم راه ها عوض شدن دکه هایی که ازش خرید میکردیم غیب شدن حتی یه دریا دیده میشه ماشینها بنزین مصرف نمیکنن ما هم دیگه نیازی به غذا نخواهیم داشت از اهل روستا بهروز رو دیدیم ولی اون نه ما رو دید نه صدامونو شنید رادیو ناکجا آباد گفت شما تو پیچ و خم تخیلاتتون گم شدین و خیلی سخت بتونید از اینجا در بیاین دیگه هیچ وقت شب نمیشه و هیچ کس مریض نمیشه

زن پرسید پس پسرم چی میشه

دکتر معروف و ثروتمندی که همه اورا میشناختند گفت احتمالا چند ساعت دیگه یادت میره که همچین پسری داشتی شانس با اون بوده که موند تو دنیای واقعی

دخترجوانی که میخواست به کانادا بره گفت با این حساب منم تا چند ساعت دیگه فراموش میکنم جایی به اسم کانادا هست و همینجا به زندگیه تخیلیم عادت میکنم

زن گفت آخه مگه میشه؟ اون بچه جز من هیشکیو نداره خیلی به من وابستس حتما حالا تو راه اینجا گم شده واقعا وحشتناکه دارم دیونه میشم

آقای مشفقی گفت نه من مثل تو فکر نمیکنم احتمالا حالا اون تو دنیای واقعی پیش خود توئه ما تو یه دنیایه تخیلی هستیم حتی ممکنه اینجا بهشت باشه جایی که آدم نه گرسنه میشه نه مریض و نیازی به کارو تلاش نداره خوده بهشته بهتره از این بهشت لذت ببریم گرچه حس میکنم یه روز از لابه لای این دنیای جدیده پر چین و چروک کورمال کورمال به زندگیه واقعیمون برمیگردیم شاید زندگیه واقعی پشت همون دریا که مادیدیم باشه

دکتر گفت باید جالب باشه من میرم دریا رو ببینم و بیش از نصف جمعیت هم با او همراهی کردند و به طرف ماشینهاشون حرکت کردند

آقای مشفقی و دوستش به خانه هاشان برگشتند تا در مورد این وضعیت فکر کنند

حدود سی ماشین به راه افتادن تا دریای تازه رو ببینن در همه ماشینها رادیو ناکجا شنیده شد

من شما را میبینم این صدای رادیو ناکجاست زندگی جدید و لذت بخش شما که سخت بتونید ازش خارج بشید اینجا ماشینها بنزین نمیسوزونن و بدنها از غذا و دارو بی نیازن چون هیچکس گرسنه ومریض نمیشه همیشه روزه و هرگز زمستون نمیاد از زندگی تازه لذت ببرید اون بیرون هیچ خبری نیست رادیو ناکجا شما رو میبینه

دکتر که پیشتاز ماشینها بود با همسر جوانش بعد شنیدن حرفهایه رادیو به هم نگاه کردند و کمی رنگشان پریده بود دکتر گفت همون حرفایی که مشفقی گفت رو تکرار کرد پس انگار واقعا گیر افتادیم و درست بشو نیست زن جوان دکتر گفت

چه گیر افتادنی منکه از زمستون و شب متنفرم بهترین فرصته واسه لذت بردن از نور و گرما و دریا چقد خوبه که آدم مجبور نباشه کار بکنه

مگه تو کار میکردی؟ منکه دریایی نمیبینم اگر هم باشه احتمالا سرابه

عه درختارو ببین چقد بزرگن اینا تا دیروز نبودن

عمر این درختها باید ده برابر از عمر این شهرک بیشتر باشه ولی تا دیروز نبودن

اونجا رو باش فرهاد دکه ای

احتمالا همونجور که مشفقی گفت اون مارو نمیبینه ولی ما میبینیمش اونا تو دنیای واقعین و ما اینجاییم

حالا تو برو پیشش شاید اینیکی با بهروز فرق داشته باشه

ـ دیدی این مارو نمیبینه

اونه ها ببین دریا

گفتم که احتمالا اونم مسخره بازیه ما هممون با هم داریم خواب میبینیم

حالا تو برو شاید واقعی بود امتحانش که ضرری نداره

کی گفته ضرری نداره اگه ماشین تو راه افتاد تو باتلاق کی میتونه نجاتمون بده

وا کور که نیستیم هر وقت باتلاق دیدی جلو نرو

دکتر با دودلی به سمت راه فرعی دریا پیچید و ماشینهای پشتی هم دنبالش رادیو ناکجا دوباره به صدا در آمد

من شما رو میبینم از راه دریا نترسید هیچ خطری شما رو تهدید نمیکنه میتونید از یک دریای آروم و آب گرمش لذت ببرید قایقهای صورتی شما رو به دنیای واقعی برمیگردونن

دکتر با شنیدن این حرف خوشحال شد و سرعت رو بیشتر کرد و سرعت گرفتن ماشینهای دیگر را دید میخواستند از هم سبقت بگیرند مسافر یکی از آن قایقهای صورتی به مقصد دنیای واقعی شوند و به هم میخوردند ولی به زودی در یافتند دریا خیلی دورتر از چیزیست که به نظر میرسید اما از آنجایی که زمان و انرژی در دنیای نو جایگاه خود را باخته بودند خیالی نبود و بی اندیشه میتاختند یک سه راهی بود که تابلوی دهکده توریستی در بالایش دیده میشد شش نفر از راننده ها به آنجا پیچیدند و در کمال تعجب بعد از حدود سیصد متر پیشروی به شهرک خود رسیدند و برگشتن همان مسیر آنها را به آن تابلو و سه راهی برنگرداند به هم نگاه کردند و خنده ای از روی تعجب و درماندگی تحویل هم دادند و به خانه هایشان برگشتند آنهایه دیکر هنوز پیش میرفتند و هنوز خبری از دریا نبود زنی که پسرش را گم کرده بود اورا در کنار جاده مشغول هندوانه فروشی دید و مشتاقانه جلویش توقف کرد پسر هم اورا دید و صدایش را شنید ولی هرگونه ارتباط با او را انکار کرد و باعث گریه و زاری او شد زن جوانی که مادر گریان و آشفته را میشناخت گفت احتمالا او در یک دنیای تخیلیه دیگر است و در دنیایه واقعی تورا خواهد شناخت عجله کن که به قایق صورتی برسیم بالاخره پس از مدتی طولانی راهپیمایی در جاده های خاکی به دریا رسیدند ساحلی تمیز و دریایی آرام بود ولی هیچ قایق یا کشتی یا هر شناور دیگری دیده نمیشد زن و مرد میانسالی که از اهل شهرک نبودند آهسته راه میرفتند زن جوانی از اهل شهرک که معلم بود به طرفشان رفت و پرسید شما میدونید اینجا چه خبره؟ ما واقعا گیج شدیم مرد گفت شما همونایی هستین که شب رو گم کردید؟ زن با اشتیاق گفت بله پس شما قضیه رو میدونید

معلومه که میدونم شماها خیلی معروف شدید

این اتفاق چند ساعته که افتاده چطور معروف شدیم؟

اونش مهم نیست حالا چرا گیج شدید از زندگیه جدید لذت ببرید یه زندگیه مجانی و بی درد و غم واقعا آدم موجود عجیبیه وقتی به بهشت هم میرسه میخواد ازش فرار کنه

آخه اینجوری که نمیشه اون خانوم پسرشو گم کرده اونیکی خانوم سفر کانادا داشت اونیکی دکتره صدتا ویزیت داره بالاخره یکی باید باشه که ما رو راهنمایی کنه یا نه؟

هیچ بایدی توکار نیست از شرایط جدید لذت ببرید و نگران هیچ چیز نباشید دنبال قایقهای صورتی هم نباشید تنها امکان برگشتن به قبل از بی شبی تمرکز و مراقبه هست

این حرف رو زدو همراه زنش با همان لباس های نا مناسب وارد آب شدند و با آرامش تا دور دستها شنا کردند و در افق محو شدند

خانوم معلم با حالتی ترسیده و مایوس زیر لب تکرار میکرد تمرکز و مراقبه

دکتر و همسر جوانش مثل بقیه دنبال قایقهای صورتی میگشتند در ذهن دکتر میگذشت که اگر قایق فقط برای یک نفر هم جا داشته باشد سوار شود و تنهایی به دنیای واقعی برگردد و این جماعت بیخیال و زن تنبلش را با تخیلات تنها بگذارد او در تمام عمر عملگرا و جدی بود سخت درس خوانده بود و تاج و تختی برای خود ساخته بود که با هیچ بهشتی عوضش نمیکرد در ذهن زنش هم میگذشت که اگر بهای ماندن در اینجا جدایی از دکتر باشد به راحتی حاضر است از او جدا شود و در اینهمه نور و آرامش غرق شود کدام آدم عاقل حاضر است از اینهمه راحتی و بی غمی دل بکند و به دنیای زشت واقعیت برگردد آنجا شکمها گرسنه میشوند گرسنه ها برای سیر کردن شکمشان توطئه میکنند آدم میکشند آدمها در روی هم می ایستند دعوا میکنند فحش میدهند دزدی میکنند سرما هست برف هست درد هست بیماری هست جنگ هست .

آن عده مدتی کنار آن دریا ماندند از آنجایی که زمان مفهومش را از دست داده بود نفهمیدند چه مدت شد همانجا میخوابیدند و بیدار میشدند خبری از سرما و گرسنگی و تاریکی نبود هوای آزاد و خانه فرقی نداشت مردمی غریبه از دریا شنا کنان به ساحل می آمدند و بعد از کمی گشت و گذار باز شنا کنان به جایی که ازش آمده بودند برمیگشتند

دکتر و هفت نفر از مردان که جوان بودند خواستند شنا کنان به آن سوی افق بروند شاید اثری از تغییر ببینند ساحل چندان دور نبود اما در ساحل خبری نبود تا چشم کار میکرد شن بود دکتر گفت شاید دنیای واقعی آن دورها باشد من میرم که پیداش کنم شما هم اگه خواستین با من بیاین اگه نه که از همین دریا به اون دنیای زشت تخیلی برگردین و بی توجه به تصمیم آنها به راه افتاد هزاران قدم پیش رفت ولی نه تنها چیزی پیدا نکرد بلکه همان دریا را هم دیگر نمیدید چهل بار در آن شن زار خوابید وبیدار شد و هر بار به خوابهای عمیق رفت تا در خواب چهلم به دنیایی که میشناخت برگشت و سخت دلتنگ دنیای پیشین شد آن هفت نفر دیگر ولی نتوانستند خوابهایی آنقدر عمیق و پر معنا ببینند و توانشان برای برگشتن به دنیای حقیقی کفایت نکرد و از قایقهای صپرتی هم جاماندندو راه دریا را هم گم کردند زن دکتر هم بالاخره با زنی که پسرش گم شده بود سوار قایق صورتی شدند و به دنیای راستین برگشتند و چنان شد که دنیای پیشین را پاک از یاد بردند هرچه دکتر در مورد آنجا حرف میزد زنش انکار میکرد و چیزی به یاد نمی آورد

مگه یادت نیست اون زنه پسرشو گم کرده بود خورشید چسبیده بود وسط آسمون شب نمیشد ساعتها و تلفنها و نت از کار افتادن با ماشین رفتیم و و رفتیم تا دریا رو پیدا کردیم من شنا کنان رفتم اونور دریا چهل دفعه...

وای گفتم که بهت خواب دیدی این حرفا چیه آخه

خیلی عجیبه پنشنبه که رفتیم ویلا باید برم مشفقی رو ببینم .

آره برو ببینش و این چرت و پرتا رو بگو بهش که فک کنه دیوونه شدی

یه دنیایی بود که همیشه ظهر بود همیشه تابستون بود هیشکی گشنه و مریض نمیشد من میخواستم برکردم به این دنیایه واقعی ولی تو میگفتی همینجوری خوبه ...

دکتر فهمید که زنش هرگز آنجا را به خاطر نخواهد آورد و در دنیای واقعی به زندگیه آرامش ادامه خواهد داد وقتی پنجشنبه با کمی ترس و دلهره به ویلایش میرفت فهمید که نباید از آن وضع چیزی به کسی بگوید زیرا هرگز آن وضع راباور نخواهند کرد از کنار خانه مشفقی گذشت و اتفاقا اورا در محوطه دید که به گلها آب میداد میتوانست حدس بزند که هیچ از آن دنیا به یاد نمی آورد .همه چیز در جای خودش بود از جمله شب و روز

مشفقی به او گفت شب در عمارت مرزوقی دور همی هست حتما بیاید خوش میگذرد و او دعوت را مشناقانه پذیرفت یا خودش فکر کرد اگر مجالی باشد از دنیای بی شب با آنها سخن میگوید در مجالس اینجوری حضار این داستانها را میپسندند شب که شد دکتر با لباسهای زیبا و سرو وضعی مرتب در مجلس حاضر شد عمارت مزروقی شبیه کاخهای دوره شوالیه ها با گنبدی شبیه گنبدهای کلیسای جامع مسکو بود که مثل الماسی در دل منطقه میدرخشید سر سرا سقفی پنج متری شبیه سالنهای نمایش داشت و حتی یک سن بزرگ هم در آن ساخته بود شش خدمه کاربلد و قدیمی آنجا مقیم و دست به سینه مطیع اوامر مولوکانه عالیجناب مرزوقی بودند یکیشان مرد جوان بینهایت خوش رو و بلند قامتی بود که بهترین نوشیدنیهای غربی و کلاسیک را با مهارتی تحسین برانگیز میساخت و دستی هم بر ساز و آواز داشت در مجالس بزم مرزوقی همیشه بساط ساز و آواز رقصو شادی به راه بود اساتید بزرگی هم می آمدند و داستانهایی از گذشته های دور و اساطیر و سیمرغ و ققنوس و شاهان ترک و عرب میگفتند مرزوقی عاشق ادبیات و داستانهای اعراب مخصوصا بنی عباس بود استادی که موهای بلند و سفید و عصایی از جنس شیشه داشت عظمت و شکوه دربار مامون را چنان که انگار خودش آنجا بوده برای او بارها توضیح داده بود از گشاده دستی های او در شاباشهای شگفت انگیز که بر سر حضار میپاشیدند و عطایا و هدایایی که به اطرافیانش میداد اینکه در قلمرو مامون خورشید غروب نمیکرد و حشره بین النهرین که با آن مغضوبینش رابا سخت ترین شکنجه زجرکش میکرد اطمینان میداد تاریخ جهان سلسله ای به عظمت و زرق و برق بنی عباس ندیده و آسمان بر پادشاهی بزرگترو سیاس تر از مامون سایه نینداخته مزروقی هم عاشق داستانهای استاد پیر و مخصوصا صدای پخته و گیرای او بود و برای او و استادهای دیگر به اندازه مامون سخاوتمند و بخشنده بود هر بار استاد یمی از داستانهای دربار مامون یا قصه های شاه عباس و شاهنامه را با آن صدای دلنشین و رعایت تمام اصول روایتگری بیان میکرد یک سکه طلا به او هدیه میداد همچنین مردی بود به اسم عاشیق بهرام بسیار با هیبت بود و سبیل سیاه و انبوهی داشت و مرزوقی به شوهی اورا قره بیغ یعنی سیبیل سیاه صدا میکرد که باعث خنده و خوشیه دوستان میشد او تار نیزد و با صدای باورنکردنی و رسایش داستانهایی از فلکولور آذربایجان با شعر تعریف میکرد و مرزوقی آنها را برای حضار که همیشه از کلفتیه آن صدا و سیاهیه سیبیلش شگفت زده میشدند ترجمه میکرد زن دکتر همیشه با فاصله زیاد از آن مرد می ایستاد و آرزو میکرد هرچه زودتر برنامه اش تمام شود چون صدایش چنان بلند بود که پشت اورا میلرزاند اما دکتر از طرفداران آن مرد شگفت انگیز بود و حرفهایش را بخاطر سالهای تحصیل در تبریز و آشنایی با زبان ترکی تا حدود زیادی متوجه میشد مشفقی هم از طرفداران برنامه های این مرد بودصدایش را میستود مرزوقی به او هم سکه طلا میداد ثروت او چنان بی پایان بود که اگر در هر شب نشینی ده سکه طلا صله میداد صدو هفتادو سه سال زمان میبرد که سی و پنج درصد از ثروتش کم شود ولی از آنجایی که هر ساعت به ثروت بی حد و حسابش افزوده میشد با این بذل و بخششها گزنذی به آن کوه ثروت وارد نمیشد استاد دیگری بود که یک راننده و سه ملازم با ماشینی سیاه و مافیایی اورا با تشریفات می آوردند او خیلی سنگین و رنگین در بالای مجلس مینشست و فقط گاهی غزلی از حافظ را میخواند و تفسیر میکرد یا داستانی را که از دل کتابهایش برگزیده بود میخواند و توضیح میداد و صله نمیگرفت او از دوستان قدیمی و مشترک مرزوقی و مشفقی بود مثل مزروقی سالها تجارت کرده بود و آدم دنیا دیده ای بود کسی خنده و حتی لبخند اورا نمیدید اما آدم متکبری نبود و دنبال معانیه ناب و عمیق میگشت

بعد از پذیرایی و خوش و بش و موسیقی و برنامه های همیشگی دکتر گفت

امروز شیرین ترین داستان رو من به شما میگم مطمنم عاشقش میشید من شاهد چیزی بودم که از همه داستانهایه هزارو یک شب و مامون و شاه عباس و شاهنامه شیرینتره

زن دکتر با شنیدن این حرف آرزو کرد کاش تمام مجلس همان مرد سیبیلو میخواند ولی شوهرش حرفی از آن توهماتش به میان نمی آورد

مرزوقی گفت امشب یه نقال تازه نفس داریم جمع بشینید که این قصه جدید رو با دقت گوش کنیم

چند روز قبل نمیدونم چند روز شده واسه من که خیلی طول کشید اونقدر عجیبه که نمیدونم از کجاش شروع کنم فکر کنم دنیای موازی بود یا چیزیکه نمیشه اسمی روش گذاشت همه شماها هم تو اون ماجرا بودین مشفقی مرزوقی اون خانوم همتون بودین درست همینجا تو همین نارنجستان یه روز شد که زمان چین خورد و معنیه خودشو از دست داد

مرزوقی گفت : یعنی چجوری زمان چین خورد

واقعا از درک من خارجه نمیدونم چجوری توضیحش بدم همه ما با هم متوجه چیز عجیبی شدیم خیلی عجیب روز کش اومده بود

همه ما فهمیده بودیم اومده بودیم بیرون جلوی خونه مشفقی جمع شده بودیم

ظهر بی پایان

۵
۰
Hamid
Hamid
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید