یک زمستان دل انگیز اوایل دهه هشتاد ایرانی و نوجوانیه آرام من بود از مدرسه برکشته بودم و خانه به شکل دل انگیز و البته کم سابقه ای خالی بود مادرم نهارم را روی گاز گذاشته و با خواهرم به مراسم بزرگداشت یکی از اقوام دور رفته بودند برادر کوچک در مدرسه و بزرگتر سرباز بود و پدرم توی مغازه اش .الان که فکرش را میکنم خیلی روز دل انگیز و بی نظیری بود ۱۶ سال داشتم و از پس یک صبح خسته کننده تحصیلی بعد از یک پیاده روی چندکیلومتری به خانه رسیده بودم و نهار لذیذم را میان رخت خواب راحتم خورده بودم و یک چای لیوانی بزرگ برای خودم ریخته بودم و کنار بخاری که با شعله آبی رنگ آرام و دل انگیز میسوخت در خانه دو طبقه مان دراز کشیده بودم و از شبکه دو برنامه سینمای حرفه ای که آن زمان پخش میشد را نگاه میکردم. برنامه معروفی بود که پشت صحنه فیلمهای معروف دنیا را نشان میداد . آن روز نوبت فیلمی از جکی چان بود که ماجرای زندانی شدنش و آویزان شدنش از عقربه ساعت بزرگ بیگ بنک در لندن قدیم یعنی حدود دویست یا صدو پنحاه سال پیش را نشان میداد . من واقعا در آن لحظه حس خوشبختی میکردم که میتوانم کنار بخاری در آن زمستان سرد استراحت کنم .شکمم سیر بود و چایی و تخمه و میوه هم داشتم و همه دندانهایم کاملا سالم بودند .البته آن زمان من حتی نمیدانستم دندان درد چیست و عصب کجای دندان هست و...تنها دغدغه ام آن زمان حل مسايل درس مبانی برق و ریاضی دو بود. حتی یادم هست که امتحانات ترم یک بود .در مهارت و کاردانی جکی چان غرق شده بودم و چ چ چ گویان مشغول تماشای پشت صحنه آن فیلم بودم که یک هو گرووووووووومپ محله با صدا و لرزش مهیب و باورنکردنی به خود لرزید تا چند ثانیه نمیدانستم چه شده و کاملا خودم را گم کرده بودم با ترس لب پنجره رفتم و پرده های عمودی که آن زمان خیلی مد بودند و حالا دیکر ور افتاده اند را کنار زدم و پنجره کشوییه آلمینیومیه خانه مان را باز کردم در همان لحظه صدای کلفت و کولی وار شوهر خاله ام که در ردیف روبرویی ما و سه خانه به سمت میدان مینشستند به هوا رفت آااااای همسااااایه ها دبه دبه آب بیاااارید سووووووختم. کبااااااب شدم آاااااای همسسسسسااااااااایه هااااااسوووووووختم کبااااااااب شدم انگار چشمهایم هنوز نمیتوانست منظره و تفاوتش با حالت عادی را تشخیص دهد .بعد از چند ثانیه نگاه کردن و متوجه دود سیاه و غلیظ در خانه شان شدن دیدم پنجره خیلی بزرگ و آلمیونیه خانه شان که قانونا باید وجود نمیداشت همانجوری غلفتی از جا کنده و به کف آسفالت محله افتاده بود و درون خانه فقط دودی سیاه دیده میشد منظورم سیاهیه مطلق و بی خلل است بدنم داشت میلرزید و او همانجوری فریاد میزد و کمک میخواست از محله ما تا ایستگاه آتشنشانی کمتر از دویست متر راه بود من سریع به آنها زنگ زدم هفته پیش از مدرسه مارا به بازدید قدیمی ترین برج آتش نشانی ایران در تبریز خودمان برده بودند و شماره ۱۲۵ دقیق یادم بود سخنران خاطره ای تعریف کرده بود که بچه پنح ساله ای بخاطر آموزش در مهد کودک در موقعیت مشابه مثل طوطی گفته بود یک دوووو پننننج صدو بیست و پنج و توانسته بود کمک مهمی بکند ولی من صدایم به شدت میلرزید با اینهمه آنها خیلی سریع خودشان را رساندند سریع و با ترس و لرزیکه هنوز در بدنم بود با شلوار ورزشیه آبیم که خوب یادم مانده خودم را به آنحا رساندم خاله ام خیلی متین و با وقار با وجود آنهمه سوختگی و درد با موضوع کنار آمده بود هیچ داد و بیدادی نمیکرد ولی شوهرش هنوز آه و واویلایش به هوا بود .دود سیاه و غلیظ از خانه به بیرون می آمد و هیچ چیز دیده نمیشد شبیه فیلمهای سینمایی بود .مردک معتاد دست انداخته بود که پیکنیک را برای تریاک کشیدن روشن کند ولی خالی بوده و در ابتکاری شیطانی خواسته پیکنیک را با گاز شهری پر کند و عقلش نرسیده که آن گاز مایع است و این یکی گاز طبیعی شلنگ را به ورودیه پیکنیک نزدیک کرده و زمان مدیدی صبر کرده که خسابی پر شود لابد با دستش هم وزن میکرده که از سنکین شدنش مطمن شود ولی در آن حال خماری عقلش کار نکرده و وقتی کبریت را زده آن اتفاق مهیب و عظیم افتاده آقای هاشمی بنگاه دار قدیمی و خوشنام محل و رضا فوتبالیست حرفه ای محلمان که خانه شان درست روبروی آنها بود و آقای ایمانی دبیر تاس و کم حرف و آقای ساعی همسایه دیوار به دیوارنان با پاهای کجش و خیلی های دیگر برای کمک آمده بودند پدر رضا سریع با ماشینش آنها را به بیمارستان برد و بعد دختر خاله ام که همراه مادرم به مسجد رفته بود و خانه اش دیوار به دزوار آنها بود و بعد پسر بزرگ خاله ام که تازه از تهران رسیده بوده و مشغول استراحت در خانه اش که خیلی دور بود و بعد پسر کوچکش که دو سال از من بزرگتر و او هم سرباز بود رسیدند آن موقعها موبایل نبود که سریع به هرکسی زنگ بزنی و خبر بدهی و پیدا کردن آدمها در آن مواقع خیلی سخت بود .مادرم گفت اینها آه عمه است .هنوز یک ماه از مرگش نگذشته بود او زنی تنها و کر بود که دارائیش را به هوشو داده بود که ازش مراقبت کند هوشو پولش را گرفته بود و آن زن بی وارث کر را در اتاق دو متری حیاطش جا داده بود وقتی مرد حتی یک اعلامیه برایش چاپ نکردند و به قول مادرم مثل گربه چالش کردند پایش به آن دنیا نرسیده چنان حقش را از حلقوم هوشو بیرون کشید که در تاریخ بنویسند از کودکی او را با آن موهای کم و قرمز شده از حنایش نشسته بر سکوی خانه خاله ام میدیدم برایم یاد آور آن زن در صد سال تنهایی بود که خاک میخورد و بدون ازدواج از دنیا رفت گوشهایش خیلی سنگین بود و بابک پسر خاله ام را که جوانمرگ شد محمد صدا میکرد .هوشویه نوزول خور سریع از بیمارستان مرخص شد و سیامک پسر بزرگش سریعا خانه اش را باز سازی کرد چهار فرش دستباف بزرگ را بزرگ و پرده ها و کلی لباس و ضرفهای چینی و تلوزیون و خیلی چیزهای دیکر را بیرون انداختند پنحره آلمینیومی را باز سر جایش گذاشتند و با همان شبشه های رنگی که قبلا بود خانه های جور واجورش را پر کردند دو هفته مهمان دخترش بودند و خانه را دوباره نقاشی کردند و تقریبا همه پسندازشان تمام شد و به توصیه مادرم اول به سر خاک بی سنگ آن ببچاره رفتند و سنگ کوچکی را باز با اکراه برایش خریدند تا از دلش در بیاید ودیکر کاریشان نداشته باشد