خوب داشتم بهت میگفتم نه هیچ چیز نمیگفتم فقط از خودم میپرسم چرا نمیتوانم در نوشته را پیدا کنم و وارد شهر قصه شوم و همه چیز کوچک و نوشته هایم ناچیز باقی میماند؟ این را هزاران بار از خودم پرسیده ام زندگی در اصل به کسی شکوه و عظمت یا هیچ چیز دیگری بدهکار نیست در واقع یک چیزی هست که قانونی ندارد مثلا فردی هست که با چشمان نابینا زاده میشود البته این مطالب کهنه و تکرتری شده اند و باید چیزهای تازه نوشت ولی نیپرسم گناه او چه بوده و در واقع پاسخی در کار نیست یک چیزی است که شده از هیچکس نمیتواند شکایت کند باید همانجوری بسوزی و بسازی؟ آنها هم یکجوری زندگی میکنند و عمر را به سر میبرند ما در واقع آذمهای معمولی هستیم و اینجوری نیست که همه چیز را بدانیم آخرش میگوییم کاریست که شده و خدا بهشان صبر دهد و چیزهای اینجوری زندگی به هیچکس بدهکار نیست یعنی اصلا وجود ندارد ما این کلمات را به صورت قراردادی ساخته ایم واقعیت چیست؟ همان چیزیست که اتفاق می افتد من دوست دارم بنویسم یعنی دوست دارم چیزهای باشکوه و عالی و علمی و ادبی بنویسم دایره لغات و فکرها و دانسته هایم محدود است سفرهای زیادی نرفتم و زندگی خیلی باشکوهی نبوده که ازش برای نوشتن داستانهای آنچنانی استفاده کنم می آیم و همین چیزهای ساده و تکراری را مینویسم که چطور بشر توانست هواپیکا بسازد ماشین بسازد تراشه تی با بیست میلیارد ترانزیستور بسازد ...اینجور چیزها هم تکراری است آدم عاقل میداند که همه چیز به تدریج پیش رفته و سازنذه ها میسازند و خواب آلوها میخوابند این قدرت گرسنگی و ولع بیشتر داشتن و بالا نشستن است که انسان را به حرکت وامی دارد و از جایش بلند میکند .حالا من میخواهم از چه چیزی بنویسم؟ وای از روزهتی رفته از نخوت از زندگیهایی مه دوست داشتم تجربه کنم از ...ولش کن همه اش خواب و خیال است من تازه چند ماه است که تصویری تقریبا قابل قبول از نحوه کار موتور بنزینی به دست آورده ام و هر روز بهش فکر میکنم در خالی که صدو پنحاه سال قبل آنرا ساخته اند .مهم نیست هرکس به چیزی علاقه دارد از خودم میپرسم دنبال چه میکردی و جوابی برایش ندارم من میخواهم بنویسم ولی سوژه را پیدا نمیکنم آنهایی راهم که پیدا میکنم را ضایع میکنم دارم به یک جامعه دور افتاده هم فکر میکنم دوسال قبل البته کمتر از دوسال قبل با ماشین از مشهد به تبریز برمیگشتم درست برعکس مسیر بهشتیه گیلان تا گلستان از مشهد تا تهران انگار در دشتهای کره مریخ خرکت نیکردم در این مدت خیلی سعی کردم آن مناظر را توصیف کنم ولی هیچکدام به دلم ننشست استان خراسان بسیار بزرگ و غول آساست آذم حس میکند در میان اقیانوس بزرگی از شن است اکثر قسمتهایش غیر مسکونی و پرت افتاده است ولی یک گیرایی و معنویتی در آن خس میشود که دل آدم را گرم میکند از قوچان و سبزوار و داورزن گذشتیم داورزن اسم عحیبی داشت کاملا میان بیابان محاصره شده بود و دقیقا آن معنویت و آرامش مریخی را تداعی میکرد خانه هایی دور از هم و بزرگ داشت بعد وارد استان ناشناخته و رعبناک سمنان شدم ساعتهتی متمادی رانندگی میکردم ولی دریغ از یک کلاغ یا سگ و گربه که ببینم جاهایی را با فنس حصارکشی کرده بودند و نوشته بودند محدوده زیست یوز آسیایی به شهذی به اسم میامی رسیدیم خیلی عجیب بود اصلا شهری در کار نبود در پمپ بنزین مرد جوانی بود که قیافه اش دقیقا شبیه استان سمنان پراکنده و دور به نظر می آمد در دو قدمی تو بود ولی انگار در سیاره ای دیگر سیر میکرد من به اپ یک خربزه کوچک که از سبزوار خریده بودم دادم و به راه افتادم نه درختی نه طبیعتی نه چیزی مرد و زنی دیوانه در آن غربت مریخی کنار جاده لخت شده بودند و به جان هم افتاده بودند یک شهر هیلی کوچک و پراکنده که معنای عینی و واقعی غربت را داشت دیدم شهری کوچک تک افتاده میان بزذگترین اقیانوس شنیه کهکشان که با نزدیکترین شهر یا ر.ستا صدها کیلومتر فاصله داشت جالب است یک مغازه کباب فروشی بود که اسمش آذربایجان بود بچه های کوچک آنجا بودند و بازی میکردند و حس نمیکردند میان اقیانوس شن غریب افتاده اند برای آنها دنیا همانجوری بود و حتما دوستش داشتند بعد در تاریکی به شهرهتی بزرگتر آن استان مریخی یعنی سمنان و شاهرود رسیدیم و ازش گذشتیم نمیدانم چرا آن استان آنجوری است شاید از آن اقیانوس شن برای ساختن ویزهای مخفی در عمق استراتژیک استفاده کرده اند البته شاید ندارد و همه میدانند که قسمت عمده ای از برنامه هسته ای ایران که فکر میکنم دیگر نابود شده آنجا بود گرچه کن حال و حوصله فمر مردن به ان چیزهای بیخود را ندارم ولی برایم سبک زندگی آن مردم جالب بود
