از سن ۹ سالگی تو محیط آموزش و چرخ و پارچه و خیاطی بزرگ شدم مادرم مدیر و مربی آموزشگاه خیاطی بود.از همون زمان علاقه من به رنگ و بازی و پارچه ها و کنار هم قراردادنشون واضح بود. ولی خوب خودم خیلی اهمیت زیادی به این علاقم نمیدادم و جدیش نمیگرفتم. توی محیط خونه نفش مادر دوم رو داشتم مخصوصا برای خواهرکوچیکم که از خودم ۹ سال کوچیکتر بود.بیشتر کودکی من تو محیط چرخ و پارچه و آموزش های مادرم به ادم ها گذشت و من فقط با اینکه میدیدم و نظاره گر بودم به طور تجربی و تقریبا حرفه ایی به مشتری های و مادرم و دوستای خودم مشاوره طراحی لباس و ترکیب رنگ و پارچه میدادم . در کنار این موضوع زندگی شخصی و اخلاقی دیگه ایی هم داشتم و اون آشپزی خوبی بود که داشتم و علاقم به درست کردن غذاهای تازه و اهمیت زیادی که به کیفیت و ارگانیک بودن غذا میدادم .این بود که تو همه فامیل و مدرسه و دوستام معروف بودم به ادمی که هرچیزی نمیخوره و میدونه چی سالمه و چی نیست و این شد که رشته تحصیلی دانشگاهی من شد مهندسی صنایع غذایی و شغلم شد مدیر و کنترل و کیفیت??♀️ ولی از اون طرف طراحی لباسمم ادامه دادم و مدرکش رو گ فتم و تونستم با کمک و حمایت مادرم کارگاه و مزون خودم رو راه اندازی کنم?
و این شد که طراحی لباس شد عشق اولم و کارخونه شد حاشیه✌
این بود داستان دختری به اسم مریم که داره سعی میکنه عشق و علاقه اش رو تبدیل به job بکنه و بتونه تو این دنیای بزرگ یه برندی داشته باشه که آدم ها دوستش داشته باشن و ازش لذت ببرن❣