
ای تو که رنگ به رخسار نداری
جهان دیده، اما آفتاب ندیدی
کودکی بودی...اما نه در ذهن
خسته گشتی...از ادامه نفس بریدی
آن شعر عاشق در گوش تو، فقط صداست
زمزمه ی باد، در کنار تو، تنها نداست
سراسیمه خنده هایت...گریزان گشت ز قلبت
فتنه ی خاموشی، ریشه کرد ز اعماق وجودت
بازیگر،
گریه نکن، ما همه مثل همیم
ز صبح هنگام، نقاب بر صورت می زنیم
کهنه نقاب زندگی تا شب روی صورت های ماست
گریه های پشت نقاب...مثل همیشه بی صداست...
...