
همانطور که به سنگ های کوچک کنار خیابان چشم دوخته بودم، تجربه ی عجیب امروزم مانند نوایی آهنگین در سرم طنین انداخته بود. هر جمله ی او مانند پتکی بر سرم کوبیده میشد و مرا وادار به فکر کردن به تمام اتفاقات زندگیام میکرد. چه شانس هایی که از دست ندادم و چه روزهایی که به بطالت نگذراندهام... من امروز چیزی جدید کسب کردم. آیا میتوانست زندگی ام را تغییر بدهد؟
هنگامی که به خانه قدم گذاشتم، آن جا را با بینش و بصیرتی متفاوت میدیدم، گویی همه چیز به خود رنگی تازه گرفته بود.
شاید به خاطر این بود که ، تا به حال حتی به رنگ دیوار خانه دقت نکرده بودم.
یا شاید خیلی وقت بود که به صدای مادرم، یا بوی دلنشین غذایش توجه نکرده بودم.
نمیدانم، ولی امروز روزی متفاوت برایم بود.
شاید به خاطر آسمان بود.
احساس میکنم بخشی از قلبم روشن شده است اما هنوز یک چیزی در زندگی من کم است.
شاید اسم آن چیز شادی باشد !
آسمان میگفت شادی بدون غم، معنایی ندارد. من که در غم غرق شده ام و رنگی از شادی در زندگی ندیدهام؛ پس باید کدام در را باز کنم که درون ان بتوانم شادی را کشف کنم؟ شاید هدف من برای ادامه زندگی همین باشد ...شادی !
راستش را بخواهید، در این اندیشه هستم که شاید بوی غذای مادرم، باعث میشود شاد باشم، پس به حس بویایی ام گوش میکنم حتی برای یک بار در زندگی ام با صدای قلب ام جلو می روم ...و به سراغ مادرم میروم ....صبر کن ....اینجا ...اینجا چرا انقدر زیباست؟ چرا همه چیز بوی زندگی میدهد ؛ انگار تا به حال این بخش از خانه را ندیده بودم، چقدر اینجا رنگارنگ است!
پر از پنجره هایی است که آسمان را میشود دید. نور رقصان خورشید به روی غذا ها میتابد و باعث میشود همه چیز عطر و رنگ تازه ای بگیرد ....با صدای مادرم به خودم آمدم ...
«دریا؟دریا؟حالت خوبه ؟چیزی لازم داری دخترم؟»
صبر کن ببینم، خیلی وقت بود که صدای مادرم را نشنیده بودم .!
دلم برایش تنگ شده بود....
به همین خاطر خود را به بغلش پرتاب کردم و محکم گرفتمش.انگار اغوشش محلی امن برای پایین آمدن اشک هایم بود...
نمیدانم چرا اشک هایم سرازیر شد ولی فهمیدم مادرم میتواند یکی دیگر از دلایل زندگی ام باشد.!
چقدر خودخواه بودم که تا به الان نفهمیده بودم که چقدر مادرم را دوست دارم ....
غذا واقعا عطر خوبی داشت ، طوری که باعث شد در هنگام آماده کردن سفره ، همواره بخواهم بهش ناخنک بزنم ...مادرم با چشمان مرواریدی اش با ذوق برایم غذا میریخت و خوردنم را تماشا میکرد .
شب واقعا باشکوهی بود.حتی ستارگان هم جور دیگری خاص بودند...
خیلی وقت بود که پیش مادرم نبوده ام. فکر میکنم پدرم را هم یک ماهی است که ندیدهام. و نمیدانم چرا، اما یک دفعه دلم برای خانواده ام تنگ شد ....انگار خدا یک روزنه امید در دلم کاشت؛ یعنی خانواده !
امشب در کنار اغوش مادرم در فکر فرو رفتم .
حس عجیبی بود..! انگار حس کردم برای اولین بار به قلب کسی تعلق دارم و در بغل امن ترین ادم دنیا هستم .
در این فکر بودم که به خواب رفتم.
بهترین خواب زندگی ام ...
روز بعد خیلی زود از خواب بیدار شدم و برای مادرم صبحانه آماده کردم ...مادرم، از شدت ذوق گریه اش گرفت و مرا محکم، بغل کرد .
برایش یک لیوان چای ریختم و سپس، راهی مدرسه شدم.
با ذوق و شوق همه جای مدرسه را به دنبال آسمان گشتم ....چرا پیدایش نمیکنم؟!
زیر صندلی نیست، روی میز هم نیست، پشت مدرسه نیست، توی زیرزمین هم نیست...
نمیدانم چرا اشک هایم ناخودآگاه سرازیر شدند ...پس تو کجایی آسمان ؟!
ناگهان نجوایی از اسمم را شنیدم ،«دریا ؟دریا؟»
به دنبال صدا دویدم...
ناگهان روشنایی ای کورکننده بیناییام را به کل مختل کرد. هنگامی که چشمانم را گشودم، چمن های بلندی، مانند پتو مرا دربر گرفته بودند.
خورشید گلگون روشنایی اش را به همه جا هدیه میداد و چمن ها با نسیم سبک در هوا میرقصیدند. هوا پاک و روشن بود و کوه هایی از دوردست دیده میشد. من کجا بودم؟
این یک رویاست؟
چطور چنین چیزی ممکن است؟!
همانطور که چشم هایم را به اطراف میچرخاندم، نگاهم روی چیزی ثابت ماند. اسمان کمی آن طرف تر، روی چمن ها نشسته بود. صورتش نورانی شده بود، گویی از خودش روشنایی ساطع میکرد، درست مانند خورشید...
او آن جا نشسته بود، مانند قاصدکی سبکبار که با موسیقی باد به سرزمین های ناشناخته سر میزد، مانند آواز پرندگان. او جزوی از منظره ی مسحور کننده ی روبرویم شده بود.
جلوتر رفتم، آرامش خاصی ساکن خانه ی چشمان اسمان بود. شاید آرامش قبل از طوفانی سهمگین.
پرسیدم:« اسمان؟! اینجا چیکار میکنی؟ چطوری اومدیم اینجا؟! راه برگشت از کدوم طرفه؟»
درحالی که میدانستم، نمیخواهم این مکان را به مقصد دنیای بیرون ترک کنم. میخواستم کنار اسمان بنشینم و در آرامش و سکوت طبیعت شریک شوم. میخواستم زبان طبیعت را درک کنم...
:« استرس نداشته باش و از طبیعت لذت ببر.»این جمله برای توجیه مخمصه ای تویش گیر افتاده بودم، قانع کننده نبود. ناگهان ذهنم خالی شد، همه ی سوال هایی که مانند گردباد در سرم میچرخیدند به ناگاه تصمیم گرفتند خاموش شوند.
و من نشستم. کنار اسمان روی زمین نشستم و به نقطه ای دوردست خیره شدم. میتوانستم درختان، کوه ها و چشمه ها را ببینم و در عین حال به هیچچیز توجه نمیکردم. و ناگهان، جرقه ای به وجود آمد.
موجی از انرژی مانند مارمولکی چابک از سرتاسر تنم عبور کرد. درحالی که گیج شده بودم و میلرزیدم به منظره چشم دوختم.
و متوجه شدم، که چقدر چیزی که روبهرویم وجود دارد، زیباست، باشکوه است حیرت انگیز است ...حس نوزادی را دارم، که گویی تازه چشم به جهان گشوده است .!
من به ناگاه متوجه شدم که با چه چیزی طرف هستم. طبیعت نفس میکشید، کوه ها مانند ستونی استوار و ستبر ایستاده بودند و پرندگان نغمه ی آواز سر میدادند، درختان حرف میزدند. طبیعت برایم جان گرفته بود.
من دیگر آن را مانند قبل نمیدیدم. من زبان طبیعت را یاد گرفته بودم.
همانطور که از کشف جدیدم حیرت زده بودم، صدای اسمان مرا به خود آورد:« پس بالاخره یادش گرفتی،درسته..؟خیلی بلند فکر میکنی ...باعث میشی بتوانم بفهمم چه فکری میکنی ...این فقط از یک انسان خالص برمی آید .»
جوابی ندادم. با سکوت، همه ی حرف هایم را به او گفتم، همانطور که طبیعت با سکوت خود آغازگر دوره ای جدید از زندگی من بود.
و من ناگهان همه چیز را فهمیدم....
فهمیدم، شادی یعنی همین لحظه ای که نفسی عمیق ،میکشی و به اسمان خیره میشی .!
ساعت ها گذشت وقتی اطرافم را نگاهی انداختم متوجه این شدم که اسمان گویا خیلی وقته که رفته است...یعنی میتوانم دوباره او را ببینم ؟
نوشته ای از Y.P
ادامه در قسمت ۳