دوشنبه، 18 تیرماه 1403 بود، دوم ماه محرم...
ساعتش... ساعتش رو دقیق نمی دونم ولی از 17 تا 18:30 بود که دیگه من نبودم!
همه اش به خودم می گفتم من قرار نیست هیچ وقت معنای دوست داشتن یک پسر را بچشم، همه اشون دو دسته ان، یا خوب حرف می زنن ولی خوب هم بازی می دن یا آدم بازی دادن نیستن و خوب هم حرف نمی زنن و من هم آدم دلبستن به تندی های یک آدم صادق نیستم
اما اون خوب حرف زد، قشنگ، چشم هاش برق زدن، صداقت رو می تونستم از کلمه کلمه های زندگیش بچشم، می تونستم بفهمم چقدر خودشه...
از کلمات رمانتیک استفاده نکرده بود، کار رمانتیکی هم نکرده بود، اصلا آدم رمانتیکی نبود، اونقدری نبود که واقعا شک دارم حس و حال اون هم مثل من باشه ولی اون خودش بود و خودش آدم خوبی بود، نرم حرف می زد و پر مبحبت و همین حالم را خوب کرد.
از اون موقع دیگه من؛ من نیستم!
وسط کار، وقتی دارم با مهندس برای کلاس روز شنبه هماهنگ می کنم یهو یاد لبخندهاش می افتم و می خندم، نیشم باز میشه و یادم میره داشتم چی می گفتم
دارم درمورد معادلات ریاضی با خواهرم حرف می زنم که یهو یاد حرف هاش می افتم و دیگر خودم، خودم نیستم و نیشم باز میشه
حواسم پرت میشه، موس لپ تابم رو الان کجا گذاشتم؟
منی که قبلش کلی برنامه ریخته بودم که حسابی منطقی برم جلو یهو تمام منظقم خاموش شد. شدم مثل همون دختر نوجوون روستایی، اونیی که رفته لب جوی تاکوزه اش رو پر از آب کنه که یهو پسرکدخدا میاد روبه روش و یک چشمک می زنه
دخترک خجالت میکشه، با نیشی که تا بناگوش باز شده شروع می کنه به دویدن، کوزه از دستش می افته و کل اب پخش زمین میشه و دخترک باز هم به آب ریخته شده و کوزه شکسته لبخند می زنه
کل روزهای اون دختر نوجوون روستایی میشه فکر کردن به پسر کد خدا بدون این که خودش بفهمه دل باخته و آیا پسرکدخدا هم اهل دل باختن است؟
