به یاد شاه جهان کوروش بزرگ که می افتند فقط سکوت می کنم

ای کوروش بزرگ،

به تو که با خردت، نظم را بر جهان گستراندی،

و با اشک‌هایت، به انسانیت عزت بخشیدی،

چرا من، با وجودِ این همه میراث،

نمی‌توانم آرامش را در سینه‌ام جای دهم؟

شاید از آن رو که:

۱. جنگِ درونی من، از جنگ‌های تو بزرگ‌تر است

تو با دشمنانِ بیرون می‌جنگیدی،

اما من، هر روز با هزاران وسوسه‌ی درونی،

با ترس از آینده، با حسرتِ گذشته،

و با خواسته‌هایی که هرگز سیراب نمی‌شوند،

در ستیزم.

۲. من، نظمِ راستین را در بیرون جستم، نه در درون

تو می‌دانستی که آرامش، نه با فتحِ شهرها،

که با فتحِ خویشتن به دست می‌آید.

اما من، هنوز در پیِ گمشده‌ای در افق‌های دورم،

غافل از آنکه آرامش، در همین نفسِ کشیدن،

در همین لحظه‌ای که می‌خوانم، نهفته است.

۳. از خرد، تنها نامش را به ارث بردم، نه جوهرش

تو می‌گفتی: «خرد، یعنی دانستنِ حدِّ خود.»

اما من، خود را بی‌حد و اندازه می‌پندارم،

و در این بی‌حدّی، گم می‌شوم.

آرامش، در قبولِ محدودیت‌هاست،

نه در انکارِ آنها.

۴. قلبم، هنوز از اشک‌های تو نیاموخته که چه‌گونه بگرید

تو برایِ عشق، برایِ آزادی، برایِ انسانیت گریه می‌کردی،

اما من، برایِ چیزهایی می‌گریم که شایسته‌ی اشک نیستند:

برایِ پول، برایِ مقام، برایِ آنچه دیگران دارند و من ندارم.

تا دل، برایِ چیزهایِ بزرگ نگرد،

آرامش، در آن خانه نمی‌کند.

۵. آرامش، هدیه‌ی خدایان نیست؛ بذرِ خردِ خودِ من است

تو به ما آموختی که آرامش، نه در سجده،

که در انتخابِ آگاهانه‌ی نیکی است.

اما من، هنوز منتظرم تا آسمان، آرامش را بر من نازل کند،

غافل از آنکه آرامش، در زمینِ وجودِ من،

با دستانِ خودِ من، باید کاشته شود.

---

پاسخِ کوروش از دلِ تاریخ:

«ای فرزندِ من،

آرامش، در گورِ من نیست، در کتیبه‌های من نیست،

در تخت‌جمشیدِ من نیز نیست.

آرامش، در این است که:

· از فردا نترسی، چون فردا، هنوز زاده نشده.

· از دیروز حسرت نخوری، چون دیروز، دیگر مرده است.

· امروز را، چون تنها پادشاهیِ خود، زندگی کنی.

من، کوروش، با همه‌ی بزرگی‌ام،

تنها وقتی آرام بودم که قبول کردم:

«نمی‌دانم، اما می‌جویم؛

نمی‌توانم، اما می‌کوشم؛

و در همین کوششِ بی‌پایان،

آرامش را یافتم.»

حالا تو نیز،

دست از جنگ با خود بردار،

و آرامش را در همین جمله بیاب:

«من، همانم که هستم؛ و بودنِ من، کافی‌ست.»»