در حوزه جامعه شناسی وندالیسم را تخریب آگاهانه ارادی و خود خواسته ی اموال تاسیسات و متعلقات عمومی می دانند. کلینارد وندالیسم را به عنوان نوعی تخریب ارادی اموال به صورت تکرار شونده و مستمر و با انگیزه های خاص تعریف می کند. ویلنسن و هوبر وندالیسم را به عنوان عصیان انسانها به خصوص نسل جوان در برابر تحمیلات اجتماعی و نیرو های سرکوبگر بیرونی می دانند. وندالیسم مشتق از واژه ی وندال است. نام قومی از اقوال ژرمن اسلاو است که در قرن پنجم میلادی در سرزمین های واقع در میان دو رودخانه او در ویستول زندگی می کردند. در زمان پادشاهی ژانسریک وندال‌ها به سرزمین گل اسپانیا حمله و آن سرزمین های را تصرف کردند تا مدیترانه پیش رفتند آنان بر سر راه خود از آبادی و آبادانی هر چه دیدند نابود و تاراج کردند. همین شهرت تاریخی سبب شده است که امروزه وندالیسم را به معنی وحشی گری، خرابکاری و ویرانگری بکار می برند. وندالیسم یک عنوان آسیب اجتماعی به خصوص در جوامع مدرن ظهور و بروز گسترده ای یافته است. در جوامعی که ثبت اطلاعات دقیق و منظمی دارند هر ساله میلیون های دلار صرف تعمیر اشیایی می شود که وندالیسم به آنها آسیب وارد کرده اند. مطالعات حاکی از اهمیت یافتن مسأله وندالیسم در ابعاد مختلف جامعه ایران است. از آمار و ارقام مربوط به تخریب اتوبوس های در ناوگان حمل و نقل شهر تهران نشان می دهد که در سال۱۳۸۶ حدود ۳۰۰ میلیون تومان به اتوبوس های شهری خسارت وارد شده است که مسئولان اتوبوسرانی این رقم را به عنوان خسارت ناشی از وندالیسم ثبت کرده اند. موضوع دیگر تبعات فرهنگی و اجتماعی آنان است گسترش نگرش منفی و بدبینانه به جامعه و احساس کینه توزی و کاهش اعتماد از جمله تبعات مستقیم این موضوع است. فروید معتقد است که انسان با غریزه مرگ زاده می شود هنگامی که این غریزه متوجه درون شود به صورت تنبیه و مواخذه خود ظاهر می شود و در موارد افراطی منجر به خودکشی می شود هنگامی که این غریزه متوجه بیرون گردد به صورت خشونت، خصومت، آزار و اذیت و وندالیسم تخریب و قتل تجلی می کند.
