فردگرایی یا فردباوری دیدگاه اخلاقی، فلسفه سیاسی،ایدئولوژی یا مرام اجتماعی است که بر ارزش اخلاقی فرد تاکید می کند. فردیت به یک تعبیر بدین معناست که هر آدمی زاد دارای خلوت و حریم خصوصی فیزیکی و روانی، و عقیده فردی و دیگر حقوق اساسی است که در هر شرایطی می بایست محترم شمرده می شوند. فردگرایان اعمال اهداف و خواسته های شخص را ترویج می کنند و بنابراین برای استقلال و اتکای به نفس ارزش قائل می شوند و از این دفاع می کنند که منافع فرد باید نسبت به حکومت یا یک گروه اجتماعی در اولویت باشد، و در عین حال با دخالت خارجی در امور شخصی توسط جامعه یا نهاد هایی چون دولت مخالفت می کنند. در اجتماعی که فردیت اشخاص شکل نگرفته افراد از نظر روانی همه درهم گره خورده و وابسته به دیگرانند. در چنین جمع توده واری احساسات و افکار و واکنش ها و سرنوشت افراد همه وابسته به یکدیگر و منبعث از مفاهیم مبهمی از قبیل نظر جمع یا رسم و رسوم و سنتهاست؛ افراد نه تنها تشویق نمی شوند که به نظر جمع اقتدا کنند و همرنگ جماعت باشند. در چنین جوامعی حتی در مواردی کاملاً شخصی و فردی نظیر انتخاب رشته دانشگاهی یا همسر و محل سکونت نیز تصمیمات به صلاحدید خانواده یا دستور بزرگان گرفته می شود. در چنین جوامعی افراد از نظر احساس و اندیشه می توانند کاملا وابسته به یکدیگر باقی بمانند و نسل به نسل خوشبختی و استقلال خود را به بهای جلب محبت و رضایت اطرافیان فدا کنند. در چنین شرایطی است که نقش احساسات و عواطف در تعاملات جمعی بسی برجسته تر از نقش عقلانیت و اندیشه می شود. فردگرایی بر این است که شخصی که در جامعه شرکت می کند سعی می کند منافع خودش را پیش ببرد یا اقلا این حق را مطالبه می کند که بدون لحاظ کردن منافع جامعه منافع خود را پی بگیرد. هیچ فلسفه ای که قربانی کردن منافع شخصی فرد را برای اهداف بالا تر اجتماعی قربانی کند مطلوب فردگرا نیست. به هر روی ژان ژاک روسو ادعا می کند که مفهوم خواست عمومی در قرارداد اجتماعی تنها مجموعه خواست های فردی نیست و منافع فردی را پیش می برد. فردگرایی اغلب در تضاد با اقتدارگرایی یا با جمع گرایی قرار می گیرد، ولی در واقع طیفی از رفتارها در سطح جامعهای وجود دارد که از جوامع شدیداً فردگرایانه تا جوامع مختلط تا جوامع جمع گرایانه امتداد دارد.