در حقیقت کارتن خوابی، نوعی سبک زندگی است که الزاماً با اعتباد گره نمی خورد. برایم جالب است که کسانی که خانه و سرپناهی برای ماندن ندارند و مجبورن در خیابان های و قبرستان ها و... در حاشیه شهرها در سکونتگاه های غیر رسمی روزهای سختی را سپری کنند نوع زندگی آنها یک سبک زندگی معرفی می شود مانند سبک زندگی آقازاده ها و برج نشینان مناطق لاکچری تهران و دیگر شهرها، اما این کجا و آن کجا. کارتن خوابی ارتباط مستقیم با اوضاع اقتصادی حاکم بر جامعه دارد. در هر جامعهای که وضعیت اقتصادی نابسامان و غیر متعادلی وجود داشته باشد و توزیع ثروت به طور مستقیم نشده باشد،کارتن خواب نیز بیشتر به چشم می خورد و از سوی دیگر دولت ها به این افراد به دلیل نشان دادن چهره ای ناخوشایند به جوامع دیگر به چشم دردسر نگاه می کنند. بر اساس رویکرد کارکردگرایی، افراد بی خانمان ها و به اصطلاح کارتن خواب، نوعی تهدید برای جامعه محسوب می شوند. مطابق با رویکرد تضاد کارتن خوابی، رفتار فردی محسوب نمی شود بلکه مشکلی ساختاری در جامعه است. همچون فقر، کارتن خوابی، نیز نتیجه گریزناپذیر مالکیت ابزار تولیدی است. از این دیدگاه فقر و وضعیت اقتصادی علت اصلی کارتن خواب است. آنها همچنین بر رابطه بین کمبود واحد های مسکونی مناسب برای افراد کم درآمد و بیکاری نیز تاکید می کنند. نظریه پردازان تضاد بر عواملی چون سوءمصرف مواد، مصرف الکل، بیماری های روانی و بی سازمانی خانواده برای تبیین علل کارتن خوابی کمتر متمرکز می شوند، زیرا معتقدند این عوامل فردی نیست که موجب کارتن خوابی افراد می شود بلکه عوامل ثانویه در این امر دخیل است. لذا عوامل ساختاری و اجتماعی تأثیر عمدهای بر وضعیت نابسامان زندگی کارتن خواب ها و فقرا دارد و یا اینکه موجب تداوم کارتن خوابی می شود.