بی تفاوتی ترجمه از واژه انگلیسی Apathy است و نخستین بار به وسیله برخی از فلاسفه برای نشان دادن بی تفاوتی نسبت به چیزی که فرد مستقیم یا غیرمستقیم مسئول آن نیست بکار رفته است. البته ترجمه های گوناگونی از جمله بی قیدی اجتماعی، بی احساسی،بی حالی و یا بی عاطفگی اجتماعی نیز برای آن وجود دارد. از اثرات بی تفاوتی می توان به کاهش یکپارچگی اجتماعی، تشدید بی عدالتی، تضعیف دموکراسی،از هم گسیختگی هنجاری، تشدید انزوای اجتماعی،کاهش تعلق اجتماعی و بی اعتمادی اجتماعی اشاره کرد. از علل بستر ساز بی تفاوتی نیز می توان محرومیت،فقر،رشد ارزش های فردگرا و سود اندیش و نارضایتی اجتماعی تاکید کرد. در بی تفاوتی، فرد خود را از عامل یا عوامل ایجاد کننده ناکامی و وضعیت ناکام کننده دور می کند و در ازای پاسخ هیجانی نسبت به موانع اجتماعی و سرنوشت خود بی تفاوت است. بی تفاوتی گر چه در سطح فردی رخ می دهد اما اثر جمعی استراتژی های مشترک افراد آن را به یک مسئله اجتماعی تبدیل می کند، ضمن اینکه علل آن نیز ریشه های اجتماعی دارد. مسئله بی تفاوتی در ایران با توجه به وجود فرهنگ سنتی، جمع گرایی و روحیه تعاون و همکاری بسیار جای بحث دارد و ادغام با ویژگی های زندگی شهری مدرن که زیمل آن را حسابگرانه و میلز آن را عقلانیت مدرن می داند درهم آمیخته است. بی تفاوتی از آنجا یک مسئله عمومی و مهم تلقی نمی شود که آثار نامطلوبی بر زندگی مردم چه در سطح خرد و چه در سطح کلان می گذارد که از بی تفاوتی نسبت به روشن ماندن برق اضافی در پارکینگ و ریختن زباله تا خودسوزی در محل کار و مردمانی که فقط عکس و فیلم می گیرند. و امروز هم برای آب خوزستان صرفا پست و استوری منتشر می کنند را شامل می شود. در بی تفاوتی اجتماعی انسانها تلاشی برای تغییر وضعیت نامطلوب خود نمی کنند، بدین ترتیب نقش اجتماعی آحاد جامعه در انجام وظایف و مسئولیت های اجتماعی تضعیف می شود. در این مطلب انگشت اشاره ما به سوی بی تفاوتی اجتماعی مردمانی است که خود درگیر همین بیماری تمدن مدرن شده اند و خود را از عوامل ناکامی و وضعیت ناکام مانده تا جایی که ممکن است دور نگه می دارند. عدم واکنش نشان ندادند اقشار مختلف مردم به بی عدالتی، فرصت مناسبی برای استعمار مردم توسط حاکمان فراهم می کنند.