دیشب بحثمان خانه شان بالا گرفت. با اینکه سعی کردم احترامِ سن و سالش را نگهدارم او یکجا از کوره در رفت و داد زد و احترامِ مهمان را نگه نداشت. از حق نگذریم چیز هایِ زیادی هممیدانست. معتقد است او همه کس است و من کوچکی که هیچ چیز نمی دانم.
امشب که خانهمان مانده بود، وسطِ کانتر بازی کردنِ بچههای فامیل یکهو بلند الله اکبر گفت. عادتش است. یکهو بسماللهی، صدقه اللهی، گلو صاف میکند و چیزی بلند و کوتاه تلاوت میکند. کوتاه در حدِ یک جمله. فقط میخواهد بگوید بلد است. هر بار هم بلا استثنا، بلند ازش تعریف کردم و گفتم ماشالله چه صدایی! او هم کیف کوک شده است و یک "من یه پرندهام" هم زده تنگِ قرائتِ قرآنش.
میگفتم! داشتیم کانتر میزدیم که گفت الله اکبر! خندیدم و گفتم چرا صحنه رو داعشی میکنی عمو "دال"؟ اخموتخم کرد و با کنایه و نیشخند و خیلی بلند و لحن بدی گفت:
یعنی چی؟ آسمان تو داری کلا بی دین و ایمان میشی رو برمیگردونی ها!
اگه تو جمعِ دوستام بود، میخندیدم. تو جمعِ کوچیکِ خودمون بود، یهکم جا میخوردم و با خنده جواب میدادم. اما اونجا، بینِ دایی و خاله و زندایی و پسر دایی و بچهها، همه یِ اونایی که یک عمر با مکتبِ مسلمونی بزرگ شدن و چیزِ زیادی هم از سیاست نمیدونن، اونایی که فقط حس بدی از من میگیرن و قضاوتم میکنن یا نیشخند میزنن، اونهایی که چند دقیقه گوشیِ کانتر هاشونو پایین گذاشتن،
ناراحت شدم. فقط نگاه کردم. نتونستم چیزی بگم. فقط یهکم خجالت از رنگِ صورتم معلوم شد و با لبخند کمرنگی برای عادی سازی گفتم: دنبال مسئله میگردی عمو دال؟ گفت: آره که میگردم.
سر به سرم میذاشت. اما حرفی که اول زد، جدی بود. میشناختمش. از بحثِ دیشب دلش پر بود. خیلی خوب من رو نکوبونده بود. خیلی زیاد از رهبر و جمهوری اسلامیش دفاع نکرده بود و مونده بود تو دلش چون من هم مستقیم حرف نزده بودم و بی احترامی نکرده بودم. وقتی سوالِ مستقیم پرسید، محترمانه و هوشمندانه گفتم نمیخوام دربارهش بحث کنم و منطقی بود که بحثو تموم کنه اما اعصابش خورد شده بود. حالا، فرصت گیر اورده بود که تیکه بندازه.
از اون وقت که اینو تو جمع گفته و سنگینیِ نگاهِ همه رو حس کردم، گرفته شدم. انگار با نگاهاشون طردم کرده باشن. انگار یکی بلند گفته، تو دو قدم اونور تر بشین.
نشستم کنج و تماشا میکنم خوشی و خندههاشونو. گوشِ فلک رو کر کرده.
مبعثِ پیامبره. تلوزیون سینمایی حضرت محمد گذاشته و هر چه قدر که به نظر من توش شک و شبهه وجود داشته باشه، زیبا ترینه. کلی صحنه های قشنگ داره. کلی چیز های باور پذیر داره. نشستیم و داریم نگاه میکنیم. من محو تماشا و سعی در تحلیلِ تاریخ، اونها خنده با هر صحنه و مسخره کردنِ همهچیز. نمیذارن خوب بشنوم. داره قرآن میخونه، صداش به نظرم خوبه. نمیشنوم.
من این طرف با دقت برای بارِ هزارم فیلمِ حضرتِ محمد میبینم، اون طرفِ خونه صدایِ خنده و سُخره گرفتنِ عمو "دال"ی که همین چند ساعتِ پیش برای دفاع از اسلام بهم تشر زده.
چه تناقضِ جالبی بود این زندگی.