نفسهایِ آخرِ انقلابِ اسلامی یا نفسهایِ آخرِ اغتشاشات و اغتشاشگران،
هیچکدام نیست. این صدایِ نفسهایِ آخرِ من است، میانِ رقصِ شعلههایِ آتشِ افتاده بر آرزوهایم. این من هستم که دارم تمام میشوم. این ها صدایِ نفسنفس زدنِ آیندهام بود.
راحت بخوابید!
این ساعت تازه هنوز، سرِ شبِ پارتیهایِ شبانهیِ فرزاندانِ ساکنِ آمریکایتان است.
جایشان امن است. چیزی نبود. صدایِ من بود که داشتم میمردم.